2 becomes 3

Ik kreeg een tof mailtje met deze titel van de winkel waar onze baby-lijst ligt. ‘t Is nog vijf weken he, insjallah. Maar voor hetzelfde geld maar drie weken meer. AARGH

• Het enigste positieve is dat mijn valies en die van de baby in volle opstart is. Ik heb al een beetje kleertjes gewassen en al wat spulletjes verzameld. Maar klaar zou ik die niet noemen.

• Ons huis is nog altijd niet af, nee. Overal liggen nog dikke lagen stof en bouwmateriaal. Al ziet de bovenverdieping er al bijna af uit, beneden is nog wat werk. Een ramp voor een vrouw met nestdrang. Want waar moet ik mijn nest maken? Hier nog wat stofpluimen, daar nog wat zaagsel… Al wat ik kan doen, is zielig kijken naar manlief en eenieder met poten aan zijn/haar lijf. Ik wil beginnen kuisen! Ah nee, ik wil dat anderen beginnen kuisen. Want zelf lukt dat niet meer zo goed (zie verder)

• Ons volgende huis? Het ene nest is nog niet af en er moeten al plannen getekend worden voor het volgende. Die plannen zijn net verzonden naar de architect en we wachten vol spanning op het antwoord. Vrijdag mogen we voor de komende x aantal jaar weer wat inkomen aan de bank gaan afstaan. Hopelijk kunnen we nog de definitieve koopovereenkomst sluiten voor ik moet bevallen.

• Doopsuikers en geboortekaartje. Beiden nog volop in progress. Allerliefste schoonbroer werkt zich te pletter om ons kaartje te tekenen en het ziet er al goed uit! De doopsuiker, daar is eindelijk een beslissing over gevallen maar moet nog besteld worden. Hopelijk lukt dat vandaag nog. Ik moet trouwens ook nog de enveloppen voor ons kaartje bestellen, en papier is er zelfs nog niet. Yuy.

• Kraamzorg komt binnenkort hopelijk in orde, een peter en een meter hebben we nog niet, maar wel al een wieg (zonder bekleding), een park (dat nog ineen moet), een bed (idem) en een zus die een beetje zot staat (zie verder).

• De naam. Vijf weken voor datum vinden wij het wel eens tijd om ons lijstje met namen te overlopen. Zeer ongeinspireerd weliswaar. Zo van: Pfft, ik heb geen inspiratie. Terwijl wij al lang dachten ‘de naam’ gevonden te hebben, beginnen we nu pas eens na te denken over wat wij onze volgende spruit willen aandoen. Ik voorzie hetzelfde scenario als bij Fiona.

• Het werk. Alsof voorgaande huisperikelen nog niet genoeg zijn om de meeste mensen spontaan de kriebels te doen krijgen (om over een zwangere vrouw maar te zwijgen), ben ik ondertussen nog aan het solliciteren voor een baan in onze toekomstige woonplaats. En niet zomaar een baan, maar direct een aan ‘t stad, statutair en in mijn gedroomde werkomgeving. Dinsdag mag ik langsgaan voor een interview. Ik zal op dat moment 35 weken en vier dagen zwanger zijn. Moehaha. Ik verwacht mij aan van die toffe vragen: Wanneer bent u beschikbaar, hoe wilt u dat regelen met twee kinderen,… Ik zal maar eens beginnen met mij voor te bereiden.

• De kinderopvang. We hebben nog steeds geen bericht gehad van het stad Gent ivm onze opvang hier vanaf juli. Dinsdag mogen we in ieder geval onze twee spruiten gaan inschrijven in de creche waar ze (insjallah) vanaf september terecht kunnen. Ik moet tegen dan kunnen zeggen hoeveel dagen ze er zullen zijn, terwijl ik nog niet eens weet waar ik dan zal werken. Zal ik ze vier dagen inschrijven en het risico nemen dat ik plots full time moet gaan werken? Of schrijf ik ze vijf dagen in en moet krutje 2.0 dan de mama-tijd missen die Fiona wel gehad heeft?

U ziet het: teveel beslissingen in eens. Ondertussen is manlief aan het kijken om zijn ouderschapsverlof te regelen. Nog zo’n onzekere factor. We moeten een evenwicht vinden tussen inkomsten en uitgaven voor de komende twintig jaar, terwijl ik zeker ben dat ik een pak minder ga verdienen dan nu.

Maar: met de stress valt het wonder boven wonder nog wel mee. Met de gezondheid daarentegen… Ik slaap heel slecht de laatste tijd. De extra magnesium lijkt nauwelijks te helpen tegen de spierkrampen. Ik word midden in de nacht wakker omdat mijn buik pijn doet: op mijn zij slapen is slecht voor mijn benen, en dan rol ik onbewust op mijn rug maar daar krijg ik buikpijn van.
Vanmorgen staat mijn gezicht gezwollen en heb ik weer hoofdpijn. Mijn buik jeukt als een gek, de striemen die ik de vorige keer opliep, zijn bijna op hun maximaal uitrekpunt gekomen. Ik zwijg dan nog over andere, nog minder smakelijke ongemakjes. Oh ja, bijna het maagzuur vergeten. Gruwelijk!

Maar he: ik wil niet al te hard klagen. Er zijn altijd mensen die nog veel meer last hebben dan ik. Ik ben niet misselijk, ben nog redelijk fris (ondanks de slaapproblemen) en kan nog altijd uit de voeten. Sedert zaterdag geen al te erge buikpijn meer gehad. Vrijdag even horen wat de vroedvrouw ervan zegt.
En daarbij: IK WIL NOG NIET BEVALLEN (kwestie dat dien kleine dat ook hoort). Gisteren nog gezien en gehoord dat het geen pretje is. Alsof ik dat nog niet wist. Dat uur zaterdag was voldoende om mij eraan te herinneren dat ik mij tijdens mijn vorige bevalling nog nooit zo slecht, zwak en out of control had gevoeld. En out of control, daar ben ik niet voor. En dus heb ik geen zin om te bevallen.
Ik ben niet een van die vrouwen die zich kan troosten met het feit dat er dan zo’n vers boeleke op je buik wordt gelegd. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar ons tweede kindje. Maar ze mogen het altijd ook via de post brengen

Grapje hoor: ik was vorige keer behoorlijk trots op mijn prestatie en dat zal ik hopelijk nu weer zijn. Maar toch… ik ben liever nog een paar weken zwanger. Na de bevalling zal ik toch niet beter slapen.

Zo, dat was mijn klaagzang voor deze week.

Laten we afsluiten met wat zwarte humor