Archive for the ‘Huisje’ Category

Huis

Saturday, February 13th, 2010

Vorige week vrijdag werden we trotse eigenaars van ons nieuwe huis te Waregem. Wat meteen ook wil zeggen dat ons huis hier in Gent zo snel mogelijk te koop moet komen.

De verhuis is namelijk voorzien voor september. Tegen dan moeten er een paar opknapwerkjes gebeuren aan ons nieuwe huis om het enigszins bewoonbaar te maken voor een gezin met twee kleine kinderen. Maar daarover later meer. Onze architect heeft ons beloofd om zo snel mogelijk met een plan te komen.

Terug naar ons huis in Gent nu. Na drie jaar hard labeur, voornamelijk door manlief, is er bijna een eind gekomen aan alle verbouwingen. Dit weekend zouden we de laatste dingen moeten kunnen afwerken. Dat impliceert ook opruimen ja. Want een huis waarin je leeft terwijl je verbouwt, daar moet ik geen tekeningetje bij maken zeker?

Maar enfin, hopelijk kan ik hier binnenkort wat fotokes posten van onze, zonder overdrijven, mooie benedenverdieping. Dan nog enkel wat decoratie hier en daar (maar niet teveel) en bezoek gegarandeerd de komende weken.

Ja ja, ik weet het, wat een timing!

Vruchtbaar weekend

Sunday, February 7th, 2010

;-) nee, nog geen baby maar wel…

  • een geschilderde trap
  • afgewerkte ruiten (met uizondering van de gordijnen)
  • een legere kelder
  • een leger terras

en ook: quality time met Fiona, een park en een bed voor de baby, een bezoekje aan ons nieuwe huis met S. en N.en nadien nog een bezoekje aan manlief zijn petekindje

helaas ook: na een week antibiotica nog steeds verstopte neus voor Fiona, wateroogskens en – vooral – terug etteroren. Zaterdag sprak manlief erover tegen de huisarts (hij kreeg in extremis nog een prik tegen de mexicaanse griep) en hij raadde ons aan om toch nog eens de NKO-arts te consulteren.
Maar de infectie heeft ons ingehaald: deze namiddag maakte de etter plaats voor bloed. Ongerust belde ik naar het ziekenhuis en ze raadden mij aan om morgenvroeg toch zeker de NKO-arts die haar buisjes stak te consulteren. Naar de spoed komen was niet nodig, dachten ze. Ik hoop maar dat we morgen nog mogen langsgaan, en dat ik niet moet bevallen natuurlijk voor haar oren weer in orde zijn.

Nestdrang

Saturday, February 6th, 2010

Niet ik lijk daar last van te hebben, maar wel manlief.

Het is negen uur ’s avonds en hij is de kelder aan het opruimen. Het helpt natuurlijk dat we sinds gisteren officieel eigenaar zijn van een tweede huis, ons nieuw nest in Waregem. Dat was meteen een excuus om vandaag even langs te gaan met een lading bouwmateriaal.

Zo ziet onze kelder er tenminste opgeruimd uit op het moment dat we het hier te koop zetten.

Manlief is heel de dag bezig geweest met kleine klusjes in huis. Hij is eindelijk ook in het containerpark geraakt. Ik daarentegen moest vandaag op Fiona passen. En dat voel ik ook. Ik doe mijn best om haar niet te veel op te pakken maar het vele bukken en rechtstaan heeft ook zijn sporen achtergelaten.
Vooral na zo’n nacht zoals gisteren. Ik dacht eventjes dat het weer begonnen was, rugweeën dit keer, maar opnieuw is alles weer stilgevallen.

Frustrerend zo. Niet dat ik sta te springen om te bevallen maar, zoals ik tegen manlief zei, het idee dat ik zo nog meer dan twee weken kan rondlopen, is wat ontmoedigend.

Verlof

Tuesday, February 2nd, 2010

Mijn eerste dag “moederschapsrust” gisteren is wat aan mij voorbij gegaan. Manlief was immers thuis en er moest nog vanalles opgeruimd en afgewerkt worden.
Ik verlang tot ik hier de foto’s van ons afgewerkt huis kan posten. Drie jaar en een half werk, het mag eindelijk eens gedaan zijn.

En oh, ironie. Vrijdag wordt de akte van ons nieuwe huis verleden. Het is natuurlijk nog de vraag of ik erbij zal kunnen zijn. Ik wil mij er nog niet druk in maken, aangezien ik evengoed pas binnen twee weken kan bevallen.

Als alles goed zit, ben ik nu thuis tot begin juli. Of toch alleszins begin juni. Ik heb een job die ik immers moeilijk kan laten liggen. En mijn baas kennende zal hij tegen die tijd wel weer verlangen tot ik terug kom. Maar ik doe het op mijn tempo, en op dat van ons nummerke 2.

Ik begin te verlangen tot we er eindelijk een naam mogen opplakken, op onze tweede spruit. Daarnet nog wat zitten bezinnen over de namen die we gekozen hebben en net als bij Fiona zal er tot op het laatste moment twijfel zijn denk ik. Niet dat we veel alternatieven hebben hoor. Maar het is zoiets definitiefs he.

Een goed voornemen voor tijdens mijn verlof is: quality time met Fiona. Ze verandert zo snel de laatste tijd en met alle huis- en zwangerschapsperikelen gaat het een beetje aan mij voorbij. Ironisch genoeg heeft ze, net nu ik nog maar weinig voor haar kan doen (qua verzorging, oppakken…), een hele grote mama-behoefte.
Telkens als ze zich onzeker voelt, zoals gisteren in de drukke wachtkamer bij de dokter, wil ze bij mama komen zitten. Of ze neemt mijn hand en ik moet overal meegaan. Ik heb het helaas gevoeld gisteren aan mijn buik en rug, het constante opnemen en het gewriemel op mijn schoot.

Het wordt hoog tijd dat ik nog eens wat foto’s en nieuwtjes post. Maar eerst nog wat bijslapen. Dat is er vannacht weer niet veel van gekomen.

Nostalgie

Saturday, January 23rd, 2010

Om ons huis er straks wat presentabel te laten uitzien als we het gaan verkopen en ook omdat ik na een kwartier werken al moet stoppen wegens vermoeidheid/buikpijn/rugpijn, ben ik aan het grasduinen in ons (digitaal) foto-archief, met de bedoeling om een aantal fotocanvassen te maken voor aan onze kale muren.

En daar word ik zo nostalgisch van.
Zo van: zie, dat is al zo lang geleden. Goh, wat hadden we toen een zee van tijd. Of, wat ben ik veranderd in al die jaren. Soms stuit je daarbij ook op foto’s waarbij je eerst een kwartier moet nadenken voor je weet wat je daar precies aan het doen was.

DSC01078

Toch wel even moeten nadenken hoor… een muur in het blauw aan het verven?
Maar toen wist ik het weer: ik moest de muur van onze toekomstige douche behandelen met een product tegen het vocht.

Uitbollen

Tuesday, January 19th, 2010

Nog twee weken ging ik werken. Maar in samenspraak met de vroedvrouw (en omdat ik het redelijk beu ben), zal ik het grootste deel van die weken van thuis uit werken.

Geen probleem voor mijn werkgever. Absoluut geen klagen van. En ook, waarom zou ik dagelijks vier uur onderweg zijn voor werk dat ik prima van thuis uit kan doen?

Ik strompel bovendien nogal tegenwoordig. Echt snel gaat het niet meer. Ik kan mijn eigen dochter niet meer bijhouden :) Gisteren moesten we nog naar de Ikea omdat onze keukenkraan het had begeven. Manlief moest Fiona overal meenemen, terwijl ik, door kramp geplaagd, mij ergens in een zetel zette.

Die kramp, dat is ergerlijk. De kuitkrampen zijn vervangen door kramp in mijn liesstreek. En die voel ik niet aankomen. Dus ben ik al een paar keer bijna onderuit gegaan, omdat 1 been plots dienst weigerde. Maar he, ik klaag nog altijd niet. Krutje houdt zich weer wat rustiger dan dit weekend en ik slaap weer beter.

Goed nieuws dus! Bovendien werd mijn doopsuikergerief daarnet geleverd en is dat weeral een zorg minder. Nu alleen nog kabouterkes vinden die onze benedenverdieping helpen afwerken!

Te veel

Sunday, January 17th, 2010
  • Buik: als zelfs de vroedvrouw medelijden heeft omwille van je dikke buik, als je er op 36 weken uitziet alsof het nu voor ieder moment is, als je op geen enkele manier nog zonder hulp in je schoenen kan/voor je dochter kunt zorgen 
  • Werk: als je noodgedwongen je man een weekend achterlaat zodat hij in het huis kan werken, als je eigenlijk moet stoppen met werken maar nog minstens twee weken moet doorgaan om alles af te krijgen, als je bang bent om te bevallen zonder dat er zelfs maar iets klaar is van je to-do lijstje

Vrijdat mocht ik eindelijk nog eens op controle. Alles bleek in orde te zijn, behalve dat mijn buik nu toch wel gigantische proporties aanneemt en dat het einde normaal gezien nog niet in zicht is. 1 luttele centimeter zijn we toch al op weg. Bloeddruk en al de rest was in orde, maar ik was tot mijn schrik wel ineens 4 kg bijgekomen in anderhalve maand. Hoe het zat met het gewicht van de baby, daar kon de vroedvrouw helaas niks over zeggen maar mijn buik spreekt voor zich, vind ik.
Ik zou toch heel graag nog de volgende controle halen eind januari, maar soms heb ik schrik. Zoals vannacht – het rommelt al serieus daarbinnen maar ik vind 36 weken echt nog te vroeg! En daarbij er is nog niks klaar. Dus, krutje, blijf maar nog wat zitten.

Zwanger zijn heeft ook zijn voordelen. Mijn jaarlijks tandartsbezoek verliep heel goed. Hij kon na goed kijken geen gaatjes vinden en ik werd gespaard van een foto, waar hij dan meestal wel iets vindt. Vanwege mijn dikke buik ja. Echt rouwig was ik niet dat het na 20 minuten voorbij was: krutje lag heel erg op mijn maag, daar in die tandartsstoel.
Fiona haar eerste tandartsbezoek was niet zo´n succes. Ik had gehoopt dat ze vrijwillig haar mond ging opendoen, maar alles was reeds verkorven toen bleek dat die stoel plots omhoog ging.
Volgende keer beter dus.

Ik moet dus normaal gezien werken tot eind van de maand maar in samenspraak met de vroedvrouw, doe ik zo rustig mogelijk. Veel thuiswerk dus, en zo weinig mogelijk naar Brussel.
Ik hoop dat mijn doopsuiker snel geleverd wordt en dat ons kaartje volgend weekend eindelijk afraakt. En onze benedenverdieping nog afraakt.

Wat bracht de kerstman?

Tuesday, December 29th, 2009
  • een brief van het kadaster dat het kadastraal inkomen van ons huis in Gent weer verlaagd is (het was nog steeds ingeschreven als handelshuis, terwijl het al tien jaar geen cafe meer is)- zodat het weer klein beschrijf wordt.
  • het hardnekkige probleem met onze auto (die gaf telkens een foutmelding en we wisten niet waar het van kwam) is eindelijk opgelost. Eerst dacht de garagist dat de remmen versleten waren, maar uiteindelijk bleek het gewoon de remvloeistof te zijn. 2 euro – that’s it
  • ik blijk geslaagd te zijn voor het examen dat ik op 12 december aflegde (de helft van de kandidaten is al afgevallen). Ik mocht vandaag langsgaan voor wat psychologische testen en die vielen goed mee. Op 12 januari volgt het mondeling gedeelte. Spannend!
  • ons dochter is terug thuis. Zaterdag was ze achtergebleven bij onze ouders omdat wij nog wat onaangename werkjes moesten doen in huis en ik  nogal vermoeid was door de kerstdagen. Ze heeft zich uitstekend geamuseerd bij de grootouders en zij zijn supertrots op hun leuke kleindochter (of ze durven niet anders zeggen).
  • terwijl ik vanmiddag examen aflegde, heeft manlief onze toekomstige buren ontmoet. En die vallen goed mee. Ze vinden het een toffe plek om te wonen, waar iedereen wel klaarstaat als er een probleem is maar voor de rest elkaar met rust laat. Sounds perfect :)
  • onze badkamer is – op een klein werkske aan de douche – klaar. En het ziet er goed uit. Deze week volgen nog wat schilderwerken in de gang en dan hoeven er alleen nog wat opfrissingswerken beneden te gebeuren en VEEEL poetswerken voor de baby komt en voor we het huis te koop kunnen stellen.

Vanalles eigenlijk

Thursday, December 3rd, 2009

Het wordt steeds moeilijker om titels te verzinnen bij postjes als deze – omdat ze over vanalles gaan. Zomaar wat losse flodders.

  • Fiona: groeit en bloeit verder. De eerste tekenen van een (on)mogelijke peuterpuber laten zich zien. Hoezeer ze ook gestimuleerd geweest is met naar de oudere creche-groep te vertrekken, soms denk ik: waar heeft ze die manieren nu weer vandaan? Blijkbaar heeft zich rond Fiona een bende onverlaten geschaard, die te pas en te onpas de groep op stelten te zetten. Onderling maken ze ruzie (dinsdag had een ervan Fiona gebeten!) maar samen halen ze kattenkwaad uit. Deze week ben ik Fiona altijd gaan halen en brengen (een uitzondering!) en telkens word ik vergast op een dochter die rondfladdert als een kip in een overbezet hoenderhok. De ene keer wil ze mee, de andere keer loopt ze weg als ze mij ziet en verstopt ze zich. En altijd duurt het minstens vijf minuten voor ik haar kan pakken en haar jas aankrijg. En zich snel boos maken! En zich op de grond laten vallen als iets haar niet zint! OK, ze krijgt vier tanden tegelijk, maar toch… normaal gezien is ze niet zo’n dramaqueen. En dan zwijg ik maar over het feit dat een dikke buik en een onhandelbare dochter echt niet samengaan!
  • Mezelve: ik begin wel wat last te krijgen van zwangerschapskwaaltjes. Gelukkig geen misselijkheid (zoals hier) of gezwollen voeten, maar wel: spierpijn, bekkenpijn en vooral… hoofdpijn! Zo erg zelfs dat ik al een paar nachten wakker kom door de pijn. Soms wordt het dan een beetje minder maar zodra ik weer een inspanning doe (al is het maar rechtstaan) komt ie dubbel en dik terug. Ondanks de ijzerpillekes die ik nu neem. Volgende week toch maar eens tegen de dokter klagen.
    Maar wel een mooie buik. Ik vind hem mooier dan vorige keer. Natuurlijk zal het wel weer belachelijk worden als ik nog meer verdik (precies een watermeloen op pootjes :) ). Alhoewel, verdikken, ik ben er nu zo’n zeven kilo aangekomen en dat valt goed mee volgens mij.
  • Ons huis: het laatste stadium van de verbouwingen dient zich aan – ik zou het de SS-party durven noemen (schuren en schilderen). Of misschien beter SOS (schuren-opplakken-schilderen). Hopelijk kunnen we er in de kerstvakantie een eind aan breien. Net op tijd dus voor mijn nestdrang :)
  • Ons nieuw huis: zeer weinig nieuws helaas. Omdat we drie weken moeten wachten vooraleer we nog maar een afspraak hebben bij de architect, zie ik het bijwijlen somber in. En deze afspraak gaat nog maar over het eerste plan: wat als we dat niet goed vinden? En dan moeten we nog een lening krijgen, een bouwvergunningsaanvraag opstellen en de akte tekenen. En dat allemaal liefst voor ik moet bevallen!
  • Kinderopvang: wat een geregel allemaal. Ik weet nog niet eens of we in Gent opvang gaan hebben voor nummerke 2 (normaal gezien was het geen probleem zeiden ze in de creche) en in Waregem ligt nog niks vast. Maar we hebben beiden eigenlijk meer zin in de creche, alhoewel die verder gelegen is. Ik heb nog eens een mailtje gestuurd naar de basisschool waar we gaan wonen, om te zien of zij ook naschoolse opvang voorzien (zo zijn we zeker niet verplicht om voor de onthaalmoeder te kiezen).

Vang!

Tuesday, December 1st, 2009

Vrijdag bezochten we nog twee adressen voor kinderopvang in de buurt van onze nieuwe woonplaats. Kwestie van een duidelijker beeld te krijgen van de mogelijkheden.

En nu zitten we opnieuw met een probleem: want beide opvangplaatsen hebben hun voor- (en na-)delen en ik heb moeite om een keuze te maken.

Ons eerste bezoek was aan een creche, die verbonden is aan een lagere school. De creche was vrij recent vernieuwd, en dus heel wat moderner dan de creche die Fiona nu bezoekt. Er was heel veel plaats (en zeker in vergelijking met de eerste onthaalmoeder die we gingen bezoeken). De begeleidsters vielen goed mee, er was speelgoed zat, twee ruime speelzalen (een voor peuters en een voor baby’s) en een mooie slaapzaal.
Er was zelfs een aparte badkamer, waar de kindjes ververst kunnen worden en in bad kunnen gaan. Het eten wordt door een traiteur bezorgd en de prijzen waren volgens inkomen, net zoals nu het geval is voor ons.
Wat er dan tegenviel? De creche ligt zo’n 2.5 km van ons huis, weliswaar op weg naar het station van Waregem. Ze is verbonden aan een gemeenschapsschool en niet de school waar we Fiona naar toe wilden zenden. Ik heb zelf altijd op een katholieke school gezeten en dat geniet mijn voorkeur. Niet dat Fiona verplicht zou zijn om daar naar school te gaan, maar het zou wel de rit ’s morgens en ’s avonds serieus beperken als beide kindjes naar dezelfde plaats konden gaan.

Als tweede plaats gingen we op bezoek bij een zelfstandige onthaalmoeder in ons dorp. Ze werkt op een paar honderd meter van de school waar we Fiona naar toe zouden willen zenden. Heel handig voor de verplaatsing en ook gezien het feit ze voor- en naschoolse opvang verzorgt. Dat zijn haar grootste voordelen. Voor de rest is ze slechts een klein beetje goedkoper dan de creche en is er natuurlijk veel minder plaats. Ze vangt zeven kindjes op maar ik had eigenlijk de indruk dat er veel meer naambordjes op haar kast hingen. Ik weet niet of zeven kindjes heel de dag netjes samen kunnen spelen om pakweg 30 m2. En oh ja, ze heeft een hond. Die zit weliswaar in de keuken, afgescheiden door een hekje, maar kindjes kunnen zo hun handjes door het hekje steken.

Ik weet het niet meer. Kiezen we voor de gemakkelijkste en dichtste oplossing, die misschien minder aangenaam zal uitvallen voor ons tweede kindje? Maken we het ons moeilijk door voor een verdere creche te kiezen en zo ja, waar zenden we dan Fiona naar school? We hebben nog eventjes bedenktijd gekregen, maar ik ben er nog niet uit.

Misschien hebben jullie wel positieve of negatieve ervaringen met creches of onthaalmoeders? Ik heb al verhalen gehoord van ouders die in zeven haasten andere opvang moesten zoeken omdat hun onthaalmoeder ermee ophield of ziek werd. Is voor- en naschoolse opvang in de buurt heel handig? (we hebben beiden nog geen duidelijk beeld hoe we onze werkagenda zullen kunnen verdelen en waar ik uberhaupt zal werken)

Jullie mening is zeker welkom.