Ik moet mij tegenwoordig nochtans met twee benen tegelijk uit het bed hijsen, dus aan het spreekwoordelijke verkeerde been kan het niet liggen.

En zie: een mail van Kind en Gezin waarbij over de ‘laatste dagen’ wordt gesproken. Duh! Kijk maar naar Lien, en dan zie je dat dat een heel relatief begrip is.

Dit allemaal om te zeggen dat u best uit mijn buurt blijft vandaag. Misschien moet ik gewoon gaan shoppen. Soms helpt dat. Maar neen, ‘t is ROTweer

Ik word zo moe van mezelf.

• een geschilderde trap
• afgewerkte ruiten (met uizondering van de gordijnen)
• een legere kelder
• een leger terras

en ook: quality time met Fiona, een park en een bed voor de baby, een bezoekje aan ons nieuwe huis met S. en N.en nadien nog een bezoekje aan manlief zijn petekindje

helaas ook: na een week antibiotica nog steeds verstopte neus voor Fiona, wateroogskens en – vooral – terug etteroren. Zaterdag sprak manlief erover tegen de huisarts (hij kreeg in extremis nog een prik tegen de mexicaanse griep) en hij raadde ons aan om toch nog eens de NKO-arts te consulteren.
Maar de infectie heeft ons ingehaald: deze namiddag maakte de etter plaats voor bloed. Ongerust belde ik naar het ziekenhuis en ze raadden mij aan om morgenvroeg toch zeker de NKO-arts die haar buisjes stak te consulteren. Naar de spoed komen was niet nodig, dachten ze. Ik hoop maar dat we morgen nog mogen langsgaan, en dat ik niet moet bevallen natuurlijk voor haar oren weer in orde zijn.

De derde en vierde naam zullen gekozen worden door de peter en meter. Wij vinden dat een goed alternatief voor de traditie in onze families waarbij een kind de naam van peter en meter als tweede en derde naam krijgt.
Fiona kreeg van haar meter de naam Isaura mee en van haar peter de naam Emma. Twee uitstekende keuzes. Laat ons hopen dat meter Veerle en peter Mathijs dit keer ook veel inspiratie hebben.

Fiona haar tweede naam verwijst naar mijn overleden grootmoeder die zo ging genoten hebben van haar eerste achterkleinkind.
Wat de tweede naam van ons nummerke 2 wordt, daar zijn we nog niet meteen uit. Dat bleek toen ik vorige week vrijdag met weeën in het ziekenhuis zat en manlief plots verschrikt zei: Maar we zijn het nog niet eens over die tweede naam!

Gelukkig hebben we nog even tijd voor we naar het stadhuis moeten…

Het is negen uur ’s avonds en hij is de kelder aan het opruimen. Het helpt natuurlijk dat we sinds gisteren officieel eigenaar zijn van een tweede huis, ons nieuw nest in Waregem. Dat was meteen een excuus om vandaag even langs te gaan met een lading bouwmateriaal.

Zo ziet onze kelder er tenminste opgeruimd uit op het moment dat we het hier te koop zetten.

Manlief is heel de dag bezig geweest met kleine klusjes in huis. Hij is eindelijk ook in het containerpark geraakt. Ik daarentegen moest vandaag op Fiona passen. En dat voel ik ook. Ik doe mijn best om haar niet te veel op te pakken maar het vele bukken en rechtstaan heeft ook zijn sporen achtergelaten.
Vooral na zo’n nacht zoals gisteren. Ik dacht eventjes dat het weer begonnen was, rugweeën dit keer, maar opnieuw is alles weer stilgevallen.

Frustrerend zo. Niet dat ik sta te springen om te bevallen maar, zoals ik tegen manlief zei, het idee dat ik zo nog meer dan twee weken kan rondlopen, is wat ontmoedigend.

Je kunt natuurlijk op safe spelen en een naam geven die veel voorkomt. Die nu in de mode is. Waar weinig mensen zich vragen bij stellen. Een klassieker dus.

Je kunt ook voor origineel gaan en hopen dat het kind er achteraf geen problemen mee krijgt. Drie keer per dag je naam moeten herhalen of spellen, lijkt mij geen pretje. Of voortdurend moeten zeggen: neen, dat schrijf je met twee ‘t’s ipv 1. Dat lijkt mij nog erger dan met een kind met dezelfde voornaam in de klas moeten zitten.

Dit keer hebben we geen enorme zoektocht achter de rug zoals bij Fiona. Gewoon nog even de lijstjes van de vorige keer bij de hand genomen en geconcludeerd dat er nog mooie namen tussenzaten. Namen die wij leuk en origineel vinden.
Laat ons hopen dat de gekozen naam ook weer in de smaak valt.

Wat die wordt, krijgen jullie hopelijk binnenkort te horen/lezen.

Een tipje van de sluier:

• Onze favoriete jongensnaam werd dit jaar al 1 keer gegeven en vorig jaar 20 keer.
• Er werd in 2010 reeds 1 meisje met onze favoriete naam geboren en vorig jaar waren er 18.

Er zijn er die zeggen dat striemen een blijvende herinnering zijn aan het kleintje in je buik. Ik weet alleen dat ze verschrikkelijk jeuken.

Hoe ik me de vorige keer voelde rond deze tijd, daar heb ik eerlijk gezegd geen idee meer van. Maar ik herinner mij alleszins niet dat ik heel veel last had – fysiek dan. Ik herinner mij dat ik op 40 weken nog met de fiets reed.

Nu daarentegen lijk ik het hele arsenaal van last-minute pijntjes te doorlopen: kramp, steken, jeuk, rugpijn, bekkenpijn… noem maar op. Het enigste voordeel dat ik zie, is dat ik iets beter slaap dan een week geleden.

Maar we houden dapper vol: liever nu nog wat afzien en mijn tijd uitdoen. Ik begin mij wel af te vragen hoe ik zal recupereren van deze periode en de bevalling.

Bij Fiona kon ik mij vooraf namelijk heel moeilijk voorstellen wat het betekende om ‘ouder’ te worden. Nu heb ik zoiets van: het loopt wel los.
Maar voor Fiona moet dat een grote aanpassing zijn – plots niet meer alle exclusieve aandacht krijgen van mama en papa. Er zal immers nog een klein boeleke zijn dat zijn/haar deel van de aandacht zal opeisen.

Nu ben ik niet alleen nieuwsgierig naar het uiterlijk en karakter van ons tweede kindje, maar vooral ook naar Fiona haar reactie. Ze is heel gefascineerd door baby’s en heel zorgzaam bij momenten, maar wat zal er gebeuren als ze beseft dat het babytje ook mee naar huis moet en dat mama veel bezig is met eten geven, troosten…

Ik ben echt benieuwd. We hebben haar wel af en toe over baby’s verteld en ik heb een aantal boekjes gekocht, zoals “Een zusje voor Sammie”, waarin uitgebreid aan bod komt dat baby’s niet alleen rozegeur en maneschijn zijn.
Maar voor de rest schijnt ze nog absoluut geen besef te hebben van het feit dat ze binnenkort met twee zijn.

Wat ik wel ga proberen te doen, is zorgen dat Fiona de eerste is (na de papa natuurlijk) die op bezoek mag komen. Zo kan ze op haar gemak de baby leren kennen, als ze dat wil natuurlijk. Ik heb ook voor een klein cadeautje gezorgd voor allebei.
Ik hoop ook dat we haar leven niet al te veel overhoop moeten zetten voor de baby, maar ik vrees dat dat nu al het geval is met al die heen-en-weer verhuis door het valse alarm en de verbouwingen en de haast immobiele mama.

Met bemoedigend resultaat:

• haast alle enveloppen zijn nu geschreven
• ik ben volop bezig met de rest van de doopsuiker aan te vullen. Alleen nog iets vinden om het mooi te presenteren. Mijn oorspronkelijk idee blijkt namelijk niet te werken.

Maar er zijn nog dingen genoeg te doen hoor! Onze trap moet nog een likje verf krijgen, net als de latjes naast de ramen beneden. En ik spreek dan nog niet over het klaarzetten van het park, de wieg en het bedje.

Op algemene aanvraag van de papa: we gaan nog eventjes wachten met bevallen. Wat extra rust kan er altijd nog bij.

Al is het maar om ’s morgens elkaars vermakelijke dromen te horen… dat de grootouders elk twee kloontjes van Fiona hadden laten maken (stel je voor: vijf Fiona’s!) of dat we wisten wat het ging worden, alles hadden voorbereid en dat de baby dan van het andere soort bleek te zijn!

Het blijft spannend: wie zal het eerst haar kindje kunnen vasthouden? Sympathiseer mee met de volgende dames: hier en hier.

Ik ben alvast bereid om het nog eventjes uit te houden. Hoe curieus ik ook ben, ik wil best nog wat genieten van mijn laatste rustige dagen. Maar ook niet te lang he.

Ik ben op het gemakske nog bezig met de doopsuiker en de enveloppen. En ons kaartje is nog niet geprint. Dus een paar extra daagjes kunnen er wel nog bij.