2 becomes 3

Eergisteren het geboortefeestje en gisteren het doopsel.

Fiona in het middelpunt van de belangstelling. En wat doet madam? Slapen, maffen… heelder uren aan een stuk. Als een roosje, een prinsesje.

Ze lijkt op haar. Ze lijkt op hem. Wij zouden het niet weten. De tijd zal het uitwijzen. Hopelijk op alletwee. En hopelijk de goeie trekjes. De schoonheidsvlekjes.

Ons kindje. Ons wonderke. Ons lachebekje.

En voor alle anderen was het een zeer vermoeiend weekend. Met heel veel werk. Dus aan iedereen die gebakken heeft ne grote merci. ‘t zag er niet alleen lekker uit, ‘t was het ook en we hebben veel complimentjes gehad.

Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.
Diep in dat dingetje verbergt zich iets groots.
Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.
Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.
Ik weet niet wat het is, dat niet,
maar ik maak me sterk :
zo’n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

Toon Hermans

Vandaag – Fiona 1 maand oud

Fiona gaat graag in bad.
In tegenstelling tot wat de verpleegsters ons in het ziekenhuis wilden doen geloven vindt ze het heerlijk.

Zodra je haar kleertjes uittrekt zie je de gespannen verwachting op haar gezicht. Soms verdenk ik haar ervan om met opzet haar kleren en zichzelf te bevuilen
Eenmaal in bad zit ze verlekkerd te wachten tot je water over haar heen schept. Haartjes wassen vindt ze prima, ja zelfs zo verlekkerd is ze op haar bad dat ze het water zou opdrinken.

Alleen het afdrogen vindt ze minder leuk…

Deze morgen Fiona’s eerste examen bij Kind en Gezin… en ze is helemaal goedgekeurd!
Haar oren werken goed – maar die oorschelpen waren nog een beetje groot dus zakten ze heel de tijd af – maar ze was wel braaf aan het slapen.
Op weg naar Kind en Gezin brak het angstzweet mij al uit. Ze hadden mij op het hart gedrukt dat het kindje best aan het slapen was. En wat deed Fiona op de weg ernaartoe? Kijken, hikken en dan… op 5 meter van de deur… in slaap vallen.

Na de hoortest werd ze gewogen en gemeten.
Op de weegschaal woog ze al honderd gram meer dan maandag – dus bijna 3800 gram. En ze mat al 53 cm! Dat maakt die 48 cm van bij de geboorte wel heel bedenkelijk.

Ook voor de rest functioneerde alles goed – de weegschaal kreeg de volle laag (niet alleen de kleine, maar ook de grote boodschap).

De rest van het verhaal was wat minder. Sedert een kleine week had Fiona een witte mond, van de melkaanslag. En ze had reeds een paar keer serieus overgegeven.
Diagnose: misschien spruw en waarschijnlijk reflux.

” Ja mevrouw, daar hebben veel kindjes last van.” ” Projectielbraken heet dat. Daar moet u toch eens mee naar de pediater gaan.”

Hmm, even afwachten maar. Reflux is natuurlijk serieus maar ik kan niet geloven dat ieder kind daar last van heeft.

Om het de eerste dagen wat kalmer aan te doen hadden we slechts weinig mensen verwittigd van de geboorte van Fiona.
En de kaartjes waren zelfgemaakt – dus duurde het zowiezo bijna een week voor we ze konden verzenden.

In het begin was ik wel blij dat het niet te druk was: de kamers in het ziekenhuis waren niet zo groot en veel drukte is ook niet aangenaam. Nadien thuis was het dan wel heel kalm – iedereen was blijkbaar van plan om pas tijdens het geboortefeestsje onze nieuwe spruit te bezichtigen.
Soms had ik dat anders gewild – als trotse kersverse ouder wil je natuurlijk je kindje aan heel de wereld voorstellen.

Maar de weinige bezoekers die we kregen waren o zo trots op hun eerste kleinkind/nichtje.