[singlepic id="134" w="320" h="240" mode="" float="left" ]
Ons wortelmonster eet voor de tweede keer groentenpap.
Foto 1: Papa was dit keer van dienst…
Foto 2: … toch maar een raar smaakje hoor…
Foto 3 en 4: Wacht! Misschien smaakt het beter als ik zelf die lepel in mijn mond mag steken!
Vanavond ben ik weg van huis – moederziel alleen naar Nederland.
Het kan haast niet erger.
Maar… ik heb een kamer met internet, tv en dvd-speler. Dus neem ik mijn dochter gewoon digitaal mee!
Vergezellen mij naar Nederland:
De Ikea-kwaliteitstest
Het wortelmonster
Wie draagt hier de broek?
was het herfst.
… mistig en kil
… ’s morgens licht op de fiets
… bruine bladeren op de grond
… mottige regen
Waar is de zomer gebleven?
Soms lijkt Fiona wel een junkie – een aandachtsjunkie wel te verstaan.
Ze hunkert naar aandacht – en nee, knuffeltjes zijn niet genoeg – actie heeft ze nodig.
Met als resultaat dat mama en papa zich na een paar dagen dubbel zo oud voelen als ze volgens hun ID zijn.
Als ze naar de creche gaat, valt alles wel mee. Als ze haar daar niet de hele tijd laten slapen, en flink wat laten spelen, is haar actie-behoefte tegen ’s avonds behoorlijk vervuld.
Maar de weekends zijn soms moeilijk. Mama en papa kunnen natuurlijk niet op tegen een bende baby’s en peuters die allemaal Fiona entertainen.
Ze is natuurlijk in volle aanloop van haar 26-weken groeispurtje. Wat haar gegund is. Maar dat maakt het er niet minder lastig op.
Op zo’n dagen zoals gisteren (en eigenlijk heel vorige week) is een handleiding bij Fiona aangewezen:
maar we zien ze nog graag hoor – vooral met onze niet afgestorven helft
En nee, stout is ze helemaal niet. Ondanks alles blijft Fiona haar beminnelijke zelf. Behalve als het haar niet zint natuurlijk. Of als ze niet in slaap valt. Of als ze aan er-is-iets-maar-ik-weet-niet-wattis lijdt…
Fiona was al een tijdje heel erg geïnteresseerd in eten – alles wat wij in onze mond staken was boeiend.
Vandaar het besluit om nu al te beginnen met groentenpap – ze heeft nu vijf maand exclusief borstvoeding gekregen en dat is toch al een prestatie. En door ziek te zijn is haar gewicht nogal aan de lage kant. Misschien dat de pap haar er wat bovenop kan helpen.
De met veel liefde bereide wortelpuree was echter geen zo’n groot succes. De lepel was wel interessant maar de geur leek Fiona niet zo te boeien. Na een hap trok ze al een vies gezicht zodra de lepel in de buurt kwam.
Misschien lag het aan mijn brouwsel… ik heb hier nog een potje bereide wortelpuree liggen en die komt morgen aan de beurt.
Vanmorgen bij het aankleden…
Slaapzak uit. Pyjama uit.
Pamper af.
Pamper droog…
Hu? Pamper droog?
Heel de nacht (van 21u30 tot 7u15) en geen natte pamper????
Waarop dochterlief prompt bewees dat ze het wel degelijk nog kon…
en heel het kussen (en haar body) onderplaste.
Ik beken. Iedere maandagmiddag kan je mij vinden in de plaatselijke Delhaize. Een mens moet eten nietwaar?
Wij zijn geen Delhaize-aanhangers. Ons ga je eerder in de Colruyt terugvinden – het is dichtbij, het is goedkoper en ik vind er alles terug wat ik nodig heb. Misschien omdat ik er ooit nog gewerkt heb…
Enfin, aangezien er geen Colruyt in de buurt van mijn werkstek is, beperk ik mij noodgedwongen tot Delhaize. Stress krijg ik ervan. Niet omwille van de verscheurende keuzes tussen 20 verschillende soorten ontbijtgranen in de rekken aldaar, of het dure kostenplaatje.
Nee hoor, de stress wordt veroorzaakt door de hordes scholieren die zich tussen 12u30 en 13u in Delhaize manifesteren.
Allemaal komen ze er ’s middags hun lunch kopen. Koffiekoeken, snoeprepen, het occasionele belegde broodje… passeren de revue. En die moeten allemaal apart afgerekend worden. En iedereen wil zo snel mogelijk weer naar buiten. Met het nodige trek-, duw- en voorsteekwerk.
Waar is de tijd dat kindjes hun boterhammekes meekregen naar school? In zo’n schattige lunchbox? Met liefde bereid door mama (of papa) de avond ervoor? Of desnoods thuis gingen eten, of warm aten op school?
Beperkt de ouderlijke inbreng tot gezond eten zich tegenwoordig tot het toestoppen van een briefje van 10 euro iedere morgen?
Terwijl ik een half uur aanschuif aan de kassa in Delhaize neem ik mij voor om mijn dochter gezonde dingen mee te geven naar school. Geen koffiekoeken of snoeprepen. Fruit en zo. Lekker brood met kaas erbij. Yoghurt. Allemaal zaken die ik nooit of te nimmer zie passeren daar aan de kassa.
In mijn tijd mochten wij zelfs de school niet uit over de middag. Tenzij we naar huis gingen.
Ik voel me plots oud…
