en kijkt eens hoe graag hij zijn dochter ziet!
Gelukkige verjaardag schat!
PS. OK, hij ziet er hier een beetje verzopen uit, maar dit is de enigste foto die ik hier op de computer heb staan en ik ben te lui om de andere computer aan te zetten.
Gelukkig duurt het nog een paar dagen voor hij in de mot krijgt dat ik deze foto ooit gepubliceerd heb 
Het alleen zijn valt mee tot nu toe. Gisteren was Fiona overdag wel wat lastig maar ’s avonds viel het allemaal goed mee.
Ik heb wel gisterennacht wat zitten balen omdat ze zoveel aan het hoesten was. Ik ben zelf niet echt vroeg in mijn bed geraakt en ik hoorde ze wel om de tien minuten hoesten, zo leek het toch. Maar ze werd er niet echt wakker van, dus wilde ik ook niet gaan kijken in haar kamer.
Al bij al hebben we alle twee dan goed geslapen. En raar maar waar, anders kom ik nooit wakker van Fiona – als ze hoest of kort weent, zoals ze wel af en toe eens doet, maar deze nacht dus wel. En deze morgen was ze weer haar vrolijke zelf. Ik kon haar vrij vlot aankleden en ik mocht zelfs haar neus spoelen, stel je voor. Anders doet ze alsof je haar wilt vermoorden en nu wilde ze zelfs helpen! Wat een brave dochter heb ik toch!
In de creche was ze nog wat verlegen maar ze zal er wel weer in raken vandaag (hoop ik). Ik heb hen nog eens op het hart gedrukt dat ze veel moet slapen en ze gingen het proberen. Ik ben benieuwd.
En bovendien heb ik zelfs een teken van leven gekregen van manlief. De verbinding viel de eerste keer wel uit na een minuut en de tweede keer hoorde ik hem wel, maar hij mij niet. Maar toch! Ik heb hem wel geen gelukkige verjaardag kunnen wensen. Maar misschien lukt het vanavond wel. Laat ons hopen.
Na een weekendje van vertroetelen door oma trokken wij vanavond met zijn tweetjes terug naar Gent. Met de trein. Een kindje in de buik en eentje erop. (dat zal ook niet zo lang meer lukken).
Er had zowaar een man medelijden met mij. Terwijl ik vond dat het nogal meeviel. Behalve die paar keer dat Fiona wat te hard zat te wippen op mijn buik
Thuisgekomen ben ik erin geslaagd om haar in een half uur in bed te krijgen – wassen, pyama, flesje, boekje en bedje. Dat viel best mee.
Als een echte geëmancipeerde vrouw heb ik drie vuilniszakken buitengezet en een fietsstoeltje gemonteerd. Ik die zo’n dingen altijd aan manlief overlaat, had nu geen enkel excuus meer. De avond eindigde wel in mineur omdat ik nog een sollicitatie moest afwerken en ik weer wat moest zoeken om al mijn diploma’s te vinden (en dat zijn er heel wat). Maar ik heb ze gevonden en zelf ingescand (nog zoiets wat normaal gezien manlief doet)!
Je ziet het: I will survive!
Afwachten nu wat morgen (en vannacht) brengt. Want Fiona was niet echt in form vandaag. Ze heeft een kriebelhoest die haar heel de dag precies belette om te slapen. En onze uitstap vanmorgen naar de plaatselijke rommelmarkt was ook nogal een afgang. Ze reed heel enthousiast rond met de buggy (met baby) die ze van oma had gekregen maar halverwege de markt moesten we al terugkeren omdat ze het plots niet meer leuk vond.
Een onbestorven weduwe (- weduwnaar).
D.i. ‘eene vrouw die niet door den dood van haren echtgenoot tot den staat van weduwe gebracht is, maar door zijne langdurige afwezigheid, uitlandigheid, of door scheiding, enz. als ‘t ware als weduwe is achtergelaten, inzonderheid eene vrouw, wier man van haar verwijderd is zonder hoop op hereeniging, zoodat zij, ofschoon haar man niet gestorven is, aan eene weduwe gelijk is’; Ndl. Wdb. X, 1078; Mnl. Wdb. V, 273; Halma, 398 en Hooft, Brieven, 277: Een onbestorven weduwenaar. Ook sprak men van een onbestorven bruid (- bruidegom); zie Ndl. Wdb. III, 1633; fri. in onbistoarne widdou (weduwe).
Manlief is vanmorgen vertrokken op reis en plots noemt iedereen mij weduwe…
Dat klinkt vies hoor. Met een rondhuppelende pagadder en een onderweg ben ik liever niet alleen. Mijn toestand mag dan nog tijdelijk zijn, die tien dagen kunnen niet snel genoeg voorbij zijn. Momenteel ben ik nog bij mijn ouders en heb ik nog wat respijt. Ik kan nu nog een beetje uitrusten zodat ik de komende dagen aankan.
Want Fiona is nog steeds niet echt in orde. Nog wat hangerig en bleekjes en snel boos. En onze buikbewoner is op zijn/haar rust gesteld en wil liever geen kleine-meisjes-knieën in de maag krijgen. Gelukkig stapt Fiona al zo goed dat ze onder mijn begeleiding zelf de trap op kan naar haar bed.
Ik hou mijn hart dus vast voor de komende dagen. Als ik het echt niet meer zie zitten kan ik nog altijd op mijn moeder rekenen maar, aan de andere kant, als ik dit niet kan… hoe zal het dan met twee kindjes gaan lukken?
Gisterenavond werd de huisdokter met een bezoekje vereerd. Gewoon om uit te vinden waarom Fiona plots zo’n hoge koorts gedaan had.
We vermoedden al dat het met haar oren ging te maken hebben en ja hoor, de oorontsteking was nog niet beter, ondanks vier dagen druppelkes Panotil.
Conclusie van de dokter: ze moet rusten, anders wordt de ontsteking niet beter. En als er iets is wat ze niet doet in de creche is het rusten, dus moet ze de rest van de week thuisblijven.
Lap, zitten wij weer met de gebakken peren. Gisteren kon Fiona haar moeke gelukkig bijspringen en vandaag werk ik thuis. Voor morgen is er nog geen oplossing.
Het grootste probleem echter is mijn afspraak bij de gynaecoloog straks. Want, voor wie het kan weten, naar zo’n dokter gaan met een kindje gelijk Fiona is geen pretje. Vooral niet als je nog iets op de echo wil zien. Samuel had speciaal van zijn werk toestemming gekregen om erbij te zijn deze namiddag en dan vind ik het ook niet leuk om hem op te zadelen met een ziek kindje bij de dokter.
Dus: dacht ik, de vorige keer zeiden ze in de creche dat ik Fiona mocht brengen als ik naar de dokter moest en ik geen opvang had. Dus vroeg ik dat ook deze morgen toen ik belde dat ze vandaag en morgen niet in de creche ging verschijnen.
Kreeg ik daar even het deksel op mijn neus… Aangezien ze een oorontsteking heeft, mag ik ze zelfs niet voor een uurtje afzetten. Dat was niet goed voor miijn zwangerschapsopvliegendheid – laat ik u dat zeggen. Niet alleen heeft de creche indirect schuld dat Fiona nog steeds ziek is (maandag had ze totaal niet geslapen in de creche), de manier waarop die vent mij dat meedeelde…
Ik heb eigenlijk veel goesting om eens van mijn tak te gaan maken – zoals ze dat bij ons zeggen.
De creche belde zonet. Fiona heeft overgegeven (doet ze altijd als ze zich niet goed voelt) en heeft meer dan 39 graden koorts.
En ik was nu net in Brussel geraakt.
Manlief dan maar opgetrommeld om haar van de creche af te halen en haar naar huis te brengen en schoonmama om haar te vertroetelen deze namiddag. Ik zal maar op tijd stoppen deze namiddag en naar de kinderarts trekken. Vrijdag heeft de huisdokter een dubbele oorontsteking geconstateerd en blijkbaar is het nu erger geworden. Tot nu toe had ze er precies weinig last van en had ze geen koorts.
Voor alle zekerheid maar eens laten controleren zeker?
Deze avond heb ik mij in de zetel gezet en heb ik de foto’s van dit weekend uitgepluisd. In onze nieuwe camera zit een kaartje van 8 Gb en als ik zeg dat dat vol stond, dan weet je: dat zijn een heleBOEL foto’s.
Ik heb er uiteindelijk nog een pak overgehouden en we zijn ze nu aan het opladen. Want iedereen is natuurlijk nieuwsgierig naar de foto’s. Maar ik ben te moe om nog een postje te maken met de uitleg over dit weekend. Dat zal voor morgen zijn.
Met rood, geel en blauw staat het in Google agenda aangeduid: vanaf zaterdag moet ik mijn wederhelft 10 dagen missen wegens een fietsvakantie in Spanje. Niet alleen mijn wederhelft, maar ook de schoonouders en schoonbroer verdwijnen even van de radar.
Fiona en ik blijven verweesd achter. Tien dagen alleen met mijn zotte dochter. Die vanmorgen opstond en toen ze mij zag “papa?!?” zei… Dat belooft!
Tien dagen worsteling op het verzorgingskussen. Tien dagen met een blokske moeheid twee verdiepingen naar boven zeulen.
Maar…
Tien dagen lang zijn haar lachskes exclusief voor mij (de traantjes ook helaas). Tien dagen lang mag ik haar uitzwaaien bij de creche en is ze oh zo blij als ik haar weer ga ophalen. Tien dagen lang komt ze mij alleen knuffelen. Tien dagen lang exclusieve moeder-dochtertijd.
Wie zal het meest last hebben van heimwee, denk je?
Ken je dat? Zondagavond als een zombie aan de keukentafel zitten en je proberen voor te stellen dat je morgenochtend moet gaan werken?
Ewel… hier zijn er twee. En ik durf wedden dat er in het Ieperse en rond Kortrijk wel nog een paar zitten. Want ons weekend, man, dat was echt niet normaal. Eerst een dag energie steken in het om de tuin leiden van je moeder, die dan de zaterdag wordt afgehaald voor een ‘verwenweekend’, je dan moeten haasten om een paar uur later iedereen fris en versgewassen op de gezamenlijke activiteit te krijgen.
En als dat nog niet lastig genoeg is, dan nog een deadline moeten halen van het klaarmaken van een barbecue voor 28 man. Wij, dat was: twee koppels met een baby/peuter en een verdwaalde vrijgezel.
En ja het was lastig en stressy – ik heb spierpijn alsof ik een halve marathon heb gelopen. Maar o zo leuk. Het weer was prachtig, de verrassing was geslaagd. Iedereen was in form en er was genoeg eten en drank en alles was lekker. Drie stoere venten achter de barbecue en de vrouwen lieten alles op rolletjes lopen.
Dus iedereen die meegeholpen heeft aan de verrassing voor mama (en papa) – een grote merci. Waarom we feest vierden? Goh misschien voor mijn moeders pensioen of voor hun 33e huwelijksverjaardag… maar moet er altijd een reden zijn? Gewoon voor de leute is ook goed.
Maar nu: AAARGH. Morgen werken. Huis een stort. Geflipte dochter die eindelijk slaapt. En spierpijn had ik al gezegd zeker. Oh ja, en remolie op de muur (don’t ask). Maar ik ben te moe om manlief de grond in te boren.
Maar om te eindigen met een vrolijke noot: zondag was er een supergeslaagde koetstocht (dankzij mijn schoonvader en echtgenoot en ook schoonmoeder die het paard had gekuist). En Fiona mocht ook een ritje maken!
