2 becomes 3

Zei hij tegen mij: Hoe langer ik in Gent woon, hoe leuker ik het hier vind en hoe minder ik mij kan voorstellen dat ik ergens anders zou wonen.

Ik kan dat alleen maar beamen. Gent is een prachtige stad, al vond ik onze vorige buurt wel leuker. Maar alles is dichtbij. Heb je verse groenten nodig? Gewoon even tot bij de Bioplanet fietsen. De Colruyt is hier op minder dan een km. Met de bus vlakbij geraak je zo op de Korenmarkt. Er is een bibliotheekfiliaal op amper een paar minuutjes. Manlief werkt in Gent en dat is ook supergemakkelijk voor de kinderopvang. Moest ik ook in Gent werk vinden, denk ik dat we hier nog moeilijk zouden weggeraken.

Aan de andere kant: we zijn alle twee opgegroeid op “den buiten”. Het platteland, zeg maar. Niet zo heel ver van een stadje maar toch ver genoeg zodat je voor bijna alles een auto nodig hebt. Boter vergeten? Even met de auto tot in het dorp rijden. Naar de bibliotheek? Vertrek maar op tijd want ze is maar drie kwartier meer open.
En toch: het kan zo mooi zijn op de buiten. Je ziet een onweer al van ver aankomen. Hier overvalt het ons zo’n beetje, als het donker wordt en de hagelstenen plots beginnen te vallen. Je springt op de fiets en je kunt een toertje doen zonder verkeerslichten tegen te komen, of ongeduldige chauffeurs.
We hadden allebei een grote tuin toen we jong waren. Met beestjes: kippen, schapen, paarden… Fiona heeft nu een paar vierkante meters terras tot haar beschikking. Bij onze ouders zit je in de tuin te eten in de zomer en niemand die je kan horen of zien (als je het beschaafd houdt).

Tot nu toe zeiden we altijd dat we terug naar het platteland gingen als de kindjes groter werden. We willen geen stadskindjes opvoeden die op straat moeten spelen om eens buiten te kunnen zijn.
Maar bouwgronden op de buiten zijn moeilijk te vinden (en duur) en toffe boerderijtjes (mijn droom!) worden allemaal opgekocht door de rijke stinkerds. En daarbij: waar werk je dan als je op de buiten woont? Dat impliceert dan vroeger vertrekken naar je werk (manlief wil graag in Gent blijven werken) en in de file staan. En een auto hebben. En je kinderen ook heel ver laten lopen om naar school te gaan.
En geen afhaalpizza’s meer, noch winkels op loopafstand. Bibliotheekbezoekjes worden gepland en gebeuren niet meer spontaan. Je kunt niet even langsgaan bij je vrienden die even verderop in de stad wonen: neen, bezoekjes moeten weken vooraf worden geregeld.

We zijn er nog niet uit. We willen binnenkort iets nieuws gaan zoeken maar we weten niet waar te beginnen. Misschien moet ik eerst kijken of ik geen ander werk kan vinden. Hier in de buurt. Maar dan zou het heel onnozel zijn om ver van Gent te gaan wonen he?