Bloggen is toch een apart iets. Je bent verbonden met mensen die je niet kent, die je ook niet zou herkennen als je hen op straat zou tegenkomen (de meesten zetten geen foto’s van zichzelf op het net), of tmoest zijn dat hun kinderen een belletje doen rinkelen.
En toch heb je via hun blog een inkijk in hun persoonlijke leven. Waar ze mee zitten. Welke leuke dingen ze gedaan hebben. Hoe hun kinderen het doen op school. Wat ze gisterenavond gegeten hebben. Terwijl je die mensen dus niet kent he!
Ligt het nu aan mijn zwangerschap of niet, ik heb de neiging om ongelofelijk mee te leven bij momenten. Als iemand zijn werk kwijtraakt. Of als iemand zwanger is. Of, zoals nu, met twee mensen die een zwaar ziek kindje hebben.
Allemaal door een stom ongeluk. Iets wat je zelf ook zou kunnen overkomen. Brrr. Ik ben er niet goed van. Zelfs al ken ik hen niet.
Ik heb het ook gelezen en moet de hele tijd aan denken.
Oh jee, ook net gelezen. Ik volg die blog ook. En ik ben er ook helemaal niet goed van, echt niet.
Zo plots kan alles er zo helemaal anders uit gaan zien…