Een tweede kindje lijkt mij nog een grotere aanpassing voor het eerste dan voor de ouders zelf.
Bij Fiona kon ik mij vooraf namelijk heel moeilijk voorstellen wat het betekende om ‘ouder’ te worden. Nu heb ik zoiets van: het loopt wel los.
Maar voor Fiona moet dat een grote aanpassing zijn – plots niet meer alle exclusieve aandacht krijgen van mama en papa. Er zal immers nog een klein boeleke zijn dat zijn/haar deel van de aandacht zal opeisen.
Nu ben ik niet alleen nieuwsgierig naar het uiterlijk en karakter van ons tweede kindje, maar vooral ook naar Fiona haar reactie. Ze is heel gefascineerd door baby’s en heel zorgzaam bij momenten, maar wat zal er gebeuren als ze beseft dat het babytje ook mee naar huis moet en dat mama veel bezig is met eten geven, troosten…
Ik ben echt benieuwd. We hebben haar wel af en toe over baby’s verteld en ik heb een aantal boekjes gekocht, zoals “Een zusje voor Sammie”, waarin uitgebreid aan bod komt dat baby’s niet alleen rozegeur en maneschijn zijn.
Maar voor de rest schijnt ze nog absoluut geen besef te hebben van het feit dat ze binnenkort met twee zijn.
Wat ik wel ga proberen te doen, is zorgen dat Fiona de eerste is (na de papa natuurlijk) die op bezoek mag komen. Zo kan ze op haar gemak de baby leren kennen, als ze dat wil natuurlijk. Ik heb ook voor een klein cadeautje gezorgd voor allebei.
Ik hoop ook dat we haar leven niet al te veel overhoop moeten zetten voor de baby, maar ik vrees dat dat nu al het geval is met al die heen-en-weer verhuis door het valse alarm en de verbouwingen en de haast immobiele mama.
Tags: Fiona, Nummerke 2