Niet ik lijk daar last van te hebben, maar wel manlief.
Het is negen uur ’s avonds en hij is de kelder aan het opruimen. Het helpt natuurlijk dat we sinds gisteren officieel eigenaar zijn van een tweede huis, ons nieuw nest in Waregem. Dat was meteen een excuus om vandaag even langs te gaan met een lading bouwmateriaal.
Zo ziet onze kelder er tenminste opgeruimd uit op het moment dat we het hier te koop zetten.
Manlief is heel de dag bezig geweest met kleine klusjes in huis. Hij is eindelijk ook in het containerpark geraakt. Ik daarentegen moest vandaag op Fiona passen. En dat voel ik ook. Ik doe mijn best om haar niet te veel op te pakken maar het vele bukken en rechtstaan heeft ook zijn sporen achtergelaten.
Vooral na zo’n nacht zoals gisteren. Ik dacht eventjes dat het weer begonnen was, rugweeën dit keer, maar opnieuw is alles weer stilgevallen.
Frustrerend zo. Niet dat ik sta te springen om te bevallen maar, zoals ik tegen manlief zei, het idee dat ik zo nog meer dan twee weken kan rondlopen, is wat ontmoedigend.
Kan ik goed geloven. Het helpt waarschijnlijk niet echt om met goede moed tegen die bevalling op te zien.
.
Ik heb heel die rimram van weeën en ziekenhuis gelukkig maar 1 keer moeten doorstaan – en het was al genoeg
En ik ben ook niet echt het goede voorbeeld hé. Dat ge bij een tweede kind nog langer overtijd kunt gaan dan de tien dagen van uw eerste. Ondanks voldoende “aanwijzingen” dat het deze keer wel niet zo lang ging duren… Enfin, bevallen gaan we!