Gisteren in de namiddag trokken we naar huis. Natuurlijk na het fiat van de kinderarts en de gynaecoloog.
Maar ik voelde mij redelijk goed, we hadden redelijk geslapen in het ziekenhuis en de borstvoeding loopt goed.
Ik ben namelijk geen fan van ziekenhuizen. Te veel drukte, te weinig plaats, te veel betutteling. Natuurlijk wel goed als je onzeker bent of als je je niet goed voelt. Maar zo zitten ontbijten en de kinesiste die langskomt, geef mij dan maar thuis.
Ik heb natuurlijk wel kraamzorg en een vroedvrouw die langskomen, maar pas vanaf maandag. Nu redden we het wel op ons eentje. Het is ook het eerste niet meer.
En wat met Linus? Hij ziet er nog altijd even prachtig uit 
Hij drinkt heel goed, maar het is natuurlijk wel weer wennen, die borstvoeding. Gisterennacht hebben we alledrie iets minder geslapen, hij had precies veel last van krampjes. Maar uiteindelijk viel het nog mee. Deze morgen rond 10u was het al veel beter. Hopelijk komt zijn spijsvertering gauw op gang.
Het is natuurlijk nog wat je weg zoeken. Veel geregel en gedoe. Eten en rusten terwijl hij slaapt, al is dat lastig met krampjes. Maar nu slaapt hij en kunnnen mama en papa eens deftig eten.
Fiona is nog bij oma maar komt straks op bezoek. Ik mis haar maar toch ben ik blij dat ze hier niet is. Veel drukte kan ik nog niet aan. Ik ben fysiek in betere toestand dan de vorige keer, maar heb toch nog last van de snelle bevalling, de onderbroken nachten en het opstarten van de borstvoeding.
En nu gaan we nog wat verder genieten van ons kabouterke. Alhoewel… maatje 50 hoef ik zelfs niet uit te halen en de kleinste maatjes 56 gaan nog maar net. Wat een verschil met Fiona (48 cm) voor wie maatje 50 soms zelfs nog te groot was!
Tags: Linus