2 becomes 3

Nee, deze post gaat niet over Fiona
Gewoon een kort berichtje omdat ik het boek van Rebecca Eckler uitgelezen heb.

Mijn baby als dictator.
Een gevoel dat iedere ouder in het begin wel eens stiekem heeft? Zo van “jeezes, ik leef in functie van mijn kind, ik kies niet meer zelf wanneer ik eet, slaap of een douche neem, alles hangt af van mijn kind?”

Rebecca Eckler is een bekende journaliste uit Canada en in het boek Uitgeteld! (Het leven met een mini-dictator) beschrijft ze haar eerste twee jaar met haar dochter Rowan.
Een aanrader voor elke (beginnende) mama! Het is heel vlot geschreven, in een dagboekstijl, en geeft de strubbelingen weer van het “ouder” worden.  Het boek is herkenbaar voor iedere moeder – enerzijds zie je dat de dingen waar jij mee bezig bent, blijkbaar universeel zijn. Anderzijds kan je stiekem denken van “dat hebben wij toch nog niet meegemaakt”.

Volgens de schrijfster:
Mama momenten – die mensen je ‘vergeten’ te vertellen als je voor het eerst zwanger bent.

• Na de eerste opwinding over alle felicitaties besef je dat ‘het niet langer om jou draait’. Het draait nu allemaal om je baby.
• Je ergert je aan de vader van je kind.
• Je ergert je aan je schoonouders.
• Vanaf het moment dat je thuiskomt met je baby gaan alle gesprekken alleen nog maar over de baby.
• Pasgeboren kindjes zijn schattig maar ook saai.
• Je haar valt uit.
• Je zult jezelf dik vinden.
• Je zult je kind per ongeluk pijn doen… minimaal één keer.
• Baby’s hebben geen manieren.
• Je zult de luiertas vergeten. En juist dan heb je hem nodig.
• Je zult je beledigd voelen als iemand jouw baby niet de schattigste van allemaal vindt.
• Je baby zal onwelriekend vast voedsel gaan eten.
• Je moet leren koken, al was het maar voor je kind.
• Je realiseert je dat je nooit genoeg vrienden met kinderen in je kennissenkring kunt hebben.
• Je baby heeft een grotere garderobe dan jij.
• Na een jaar heb je nog steeds geen idee hoe je een goede moeder kunt zijn.
• Hoe groot je huis ook is, overal zal speelgoed van je kind liggen.
• Hoewel je zelf moeder bent, zal jouw moeder je nog steeds als een klein kind behandelen.
• Baby’s vinden het niet erg in hun eigen poep te moeten slapen.
• Je zult nog een kindje willen.
• Je zult de tijd missen dat je kind nog niet echt kon bewegen of praten.

Herkenbaar? Voor mij althans wel. Voor alle mama’s (en papa’s ook natuurlijk) die nieuwsgierig zijn naar hoe een andere moeder het ervan af brengt, lezen maar: Rebecca Eckler: Uitgeteld! Het leven met een mini-dictator (Wiped!).

Om te eindigen zoals zij ook in het boek eindigt: Er zullen altijd betere moeders zijn dan ik. Er zullen altijd slechtere moeders zijn dan ik.

Voor wie nog meer wil lezen van de auteur: Ze schreef ook een boek over haar zwangerschap (Bevrucht!) en ze heeft een eigen blog.

This entry was posted on Monday, November 17th, 2008 at 14:48 and is filed under Boeken, Nieuw leven. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.