February 15th, 2010
Zojuist onze kat Muffin moeten laten inslapen 
Dit weekend merkte ik plots hoe slecht ze eruit zag en het werd altijd maar erger. De dierenarts kon alleen maar constateren dat ze stervende was. Waarschijnlijk falende nieren, iets wat vaker voorkomt bij oude katten.
Hoe oud ze nu eigenlijk was wisten we niet. Ze kwam uit het asiel en was ziek toen we haar meenamen. Het was een vreemd beest en echt gezond is ze nooit geweest. Haar straatkatallures vielen niet altijd in de smaak.
Tijdens de laatste maanden had ik minder tijd voor haar. Ze kwam ook niet meer vaak binnen.
Nu is het helaas te laat. Ik hoop toch dat ze het hier goed gehad heeft.
Tags: Beesten
Posted in Such is life | 4 Comments »
February 15th, 2010
Al die witheid is toch zo mooi (als er geen auto’s doorgereden hebben).
Maar als je met je hoogzwangere buik erdoor moet, is het toch een stuk minder aangenaam. Ik schuifelde in een half uur naar de bankautomaat en terug. Ik moest denken aan wijlen mijn grootmoeder, toen die nog dik was en overal naartoe schommelde.
Gelukkig komt de dierenarts straks langs en moet ik niet naar zijn consultatie. Maar ik moet wel straks naar de monitor. Gelukkig kan ik voor het grootste stuk de bus nemen.
Tags: Mezelf, Zwanger
Posted in Gent, Het leven van alledag | 1 Comment »
February 14th, 2010
Wat een timing opnieuw. Nu is onze kat Muffin ziek. In die mate ziek dat ik mij heel ongerust maak.
Niet echt het goeie moment dus. Ik loop zowiezo al op de toppen van mijn tenen. Vooral als ze begint te janken, krijg ik helemaal de kriebels. Gisteren had ik voor het eerst door dat er iets niet klopte, en vandaag ziet ze er nog slechter uit.
Helaas was ik gisteren net te laat voor het spreekuur van de dierenarts en moet ik nu wachten tot morgenochtend voor ik hem kan bereiken. Ik hoop maar dat ze het tot dan nog uithoudt. Mijn enigste geruststelling is dat ze nog water drinkt. Of ze nog eet, dat kan ik niet echt zeggen.
Sedert Fiona er is, wonen onze katten bijna permanent op ons terras. Muffin is daar de grootste reden van. We hebben haar ooit uit het asiel gehaald en ze had een heel eind op de straat geleefd. Dat straat-karakter is er nooit meer uitgeraakt. Eten kunnen we niet meer laten rondslingeren. Ze heeft ook de onhebbelijke neiging om heel de tijd op ons aanrecht te springen.
Daarom liet ik ze maar heel af en toe eens binnen. Ze had ook nooit echt behoefte aan schootzitten, dus tot daaraantoe. Dat heeft wel als nadeel dat je niet echt ziet als ze ziek is, tot het te laat is misschien.
Vorige week zat ze al veel te janken aan de ruit, maar ik heb er niet echt aandacht aan besteed. Op een avond had ik ze binnengelaten maar sprong ze direct op het aanrecht in de keuken. Mijn man heeft zich toen enorm kwaad gemaakt en haar terug buitengegooid. En nu zaterdag zag ik plots dat ze ziek leek.
Ik hoop maar dat de dierenarts morgen goed nieuws heeft. Ik had al gedacht dat ze in ons nieuw huis veel gelukkiger ging zijn, omdat ze daar een grote tuin zou hebben.
Laat ons hopen dat ze er nog door komt.
Tags: Beesten
Posted in Such is life | Comments Off
February 14th, 2010
15 jaar geleden, Valentijn
ik was er 16, hij was er 15. Twee verliefde pubers die niet veel durfden zeggen aan elkaar, maar zie: daarvoor bestaat Valentijn. Lang leve de Valentijnskaartjes!
Wie had ooit kunnen denken dat ik 15 jaar later hoogzwanger zou zijn van ons tweede kindje? (niet dat ik twijfels had over de duurzaamheid van onze relatie, maar -ik- uberhaupt: kinderen??).
Zo zie je maar: met de juiste partner weet je nooit waar je strandt…
Ik heb er nog nooit spijt van gehad dat we er zo vroeg mee begonnen zijn, nee hoor. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik iets gemist heb, integendeel. Op de duur voelt die eerste liefde aan als een warm dekentje dat je constant meedraagt. Die liefde die je in staat stelt om met weinig woorden elkaar te begrijpen. Die ervoor zorgt dat je elkaar kunt steunen ook al ben je met heel verschillende dingen bezig. Die liefde die je door moeilijke, stressvolle tijden helpt.
Of ervoor zorgt dat je een klein mensje kunt koesteren, iets wat jullie twee gemaakt hebben. Ook al is ze zot. En heeft ze een humeur als een windvaan met 10 beaufort veranderlijke wind. En wil je ze graag even achter het behang plakken (na het 100ste ‘neen’ van de dag).
En zie: dit jaar hebben we gezorgd voor een gemeenschappelijk Valentijnscadeautje. Geen afgezaagde rozen dit jaar of een romantisch dineetje. Een kersvers kindje ja. Ahum, het moet er eerst nog uit willen komen natuurlijk.
Timing is nooit onze beste kant geweest.
Tags: Kindjes, Manlief, Mezelf
Posted in Mijn halve trouwboek, Nieuw leven | 5 Comments »
February 13th, 2010
Vorige week vrijdag werden we trotse eigenaars van ons nieuwe huis te Waregem. Wat meteen ook wil zeggen dat ons huis hier in Gent zo snel mogelijk te koop moet komen.
De verhuis is namelijk voorzien voor september. Tegen dan moeten er een paar opknapwerkjes gebeuren aan ons nieuwe huis om het enigszins bewoonbaar te maken voor een gezin met twee kleine kinderen. Maar daarover later meer. Onze architect heeft ons beloofd om zo snel mogelijk met een plan te komen.
Terug naar ons huis in Gent nu. Na drie jaar hard labeur, voornamelijk door manlief, is er bijna een eind gekomen aan alle verbouwingen. Dit weekend zouden we de laatste dingen moeten kunnen afwerken. Dat impliceert ook opruimen ja. Want een huis waarin je leeft terwijl je verbouwt, daar moet ik geen tekeningetje bij maken zeker?
Maar enfin, hopelijk kan ik hier binnenkort wat fotokes posten van onze, zonder overdrijven, mooie benedenverdieping. Dan nog enkel wat decoratie hier en daar (maar niet teveel) en bezoek gegarandeerd de komende weken.
Ja ja, ik weet het, wat een timing!
Tags: Huis
Posted in Huisje | 2 Comments »
February 12th, 2010
In afwachting van onze nieuwste creatie, heeft de papa nog wat zitten prutsen aan mijn blog. Geef toe, die was dringend aan een update toe. Vooral omdat Wordpress steeds de neiging heeft de foto bovenaan te doen verdwijnen.
En daarom… komt er een nieuw ontwerp. Hij staat te trappelen om het te lanceren, maar ik heb gezegd dat we wachten op de geboorte van ons nieuw kindje.
U, beste lezer, zult tot dan nog eventjes geduld moeten oefenen.
Tags: Blog, Nummerke 2
Posted in Bloggen | 6 Comments »
February 11th, 2010
Wat zal ik missen aan zwanger zijn?
- de beweging in je buik
- vertroeteld worden op het laatste – mijn moeder heeft hier twee dagen gelogeerd en dat is wel eens tof
- kleertjes en andere babyspullen kopen
- dromen van hoe de baby er zal uitzien
Wat ik niet zal missen aan zwanger zijn?
- slecht slapen
- je niet kunnen omdraaien in bed
- mensen die geen rekening houden met je fysieke toestand, voordringen, zuchten, hun plaats niet willen afstaan in het openbaar vervoer…
- mensen die vragen voor wanneer dat het is (of nog erger: wat het is, een meisje of een jongen, alsof ik dat aan iemand zijn neus zou hangen)
- iedere avond denken: zou het van dat zijn?
- niet alles kunnen eten en drinken wat je wilt
Tags: Mezelf, Nummerke 2, Zwanger
Posted in Nieuw leven | Comments Off
February 11th, 2010
2.05 eerste toiletbezoek
3.10 ik lig nog steeds wakker – baby is ondertussen ook wakker en ik heb last van maagzuur. Ik besluit op te staan om manlief niet te storen. Waar ik over lig te piekeren als ik niet meer in slaap kan vallen? Over de bevalling natuurlijk, en over hoe ons tweede kindje eruit zal zien. En of het nu vanzelf zal beginnen?
3.42 ik ben zodanig veel bezig op internet dat ik mij op de duur steendood verveel. Nog maar eens de krant doornemen, of het zwangerschapsforum? Buiten vallen er dikke witte vlokjes naar beneden. Dat wordt morgen weer een dagje in huis spenderen.
Gisteren net hetzelfde scenario. Toen kon ik pas rond kwart voor zes weer slapen en was ik er om kwart voor acht weer, nog net op tijd om te assisteren bij Fiona haar morgenspits. Bizar genoeg kan ik dan wel weer slapen in de voormiddag – veel beter dan ’s nachts zelfs.
Fiona haar oren baren mij wel nog zorgen. Gisteren ging ze met mij in bad en liep er plots weer een heleboel smurrie met bloed uit haar oor. Dat bloed is niet zo erg volgens de NKO – dat komt door de druk op het buisje, waardoor het buisje soms in het oor snijdt, maar toch…
Ik heb er geen vertrouwen in dat het probleem zal opgelost zijn met de beperkte hoeveelheid druppeltjes die we voorgeschreven werden.
Maar voor de rest, geen schot in de zaak. Annava heeft mij gisteren ook voorbij gestoken, en de mooie datum 10-02-2010 is gekomen en gegaan. We gaan hier weer voor een laatkomertje. Toen de gynaecoloog mij gisteren vroeg hoe ik mij voelde, was ik nog een en al: “Laat de natuur maar zijn gang gaan” “Ik wil eens vanzelf bevallen” maar nu… op dit onchristelijke uur, heb ik meer iets van “Haalt dien kleinen der alstublieft uit”
Dus: Beste Nummerke 2 (vanaf nu gedoopt tot Godot), doe alstublieft uw ding. Naar het schijnt begint de bevalling als de baby bepaalde hormonen afscheidt. Ewel, het is het moment. Morgen heb ik er 40 weken op zitten. Ik ben het beu dat mensen vragen voor wanneer het is en wat het zal worden.
Bevallen moet ik toch, dus liever nu dan binnen twee weken (waarom het onvermijdelijke uitstellen?). Ik hoop op een vlotte-haast u naar het ziekenhuis-of het is te laat bevalling. Liever dat dan daar weer moeten aankomen zonder weeën.
Volgens de gynaecoloog ben je een mooie, kloeke baby. Dus waarom zou je je blijven verstoppen? Ik wil nu wel eens weten hoe je er uitziet. En of je ook zo’n gemakkelijke baby zult zijn als Fiona.
Dus: laat die hormonen maar komen!! PLEASE.
Tags: Ergernissen, Fiona, Mezelf, Zwanger
Posted in Such is life | 4 Comments »
February 10th, 2010
Fiona moest gisteren op controle bij de NKO-arts. Om te zien hoe het zat met haar buisjes en vanwege de aanslepende zware verkoudheid.
Het was niet de gewone NKO-arts maar wel haar collega, die er overigens bijna hetzelfde uitzag. Zou het een typisch beroep zijn voor wat oudere, zwaardere vrouwen?
Maar bon, vriendelijk was ze wel.
Even kort uitgelegd waarvoor we kwamen en Fiona mocht op de stoel zitten, op de schoot van de verpleegster. De mijne was niet beschikbaar wegens te dikke buik. Haar keel bekijken lukte wel, haar oren nog net. Alleen het blazen erin was minder.
Maar dan: de dokter wilde haar neusholtes spoelen omdat die vol zaten met etter (sorry voor de onsmakelijke beschrijving). Daarvoor moest Fiona heel alleen op de stoel liggen, achterover. Ze heeft het niet zo op bewegende stoelen begrepen en het was dus al direct koekenbak. Vooral toen de dokter met een slang in haar neus begon te koteren en er water uitkwam.
Onze lieve dochter veranderde op slag in een gillend, kronkelend speenvarken. Gelukkig dat mijn moeder en de verpleegster er ook waren om haar in bedwang te houden.
Arme Fiona! Achteraf maakte ze nog maar eens duidelijk dat haar hoofd pijn deed, een teken dat haar sinussen ook verstopt hadden gezeten.
Laten we maar duimen dat ze snel leert haar neus te snuiten! En dat ze later nog op doktersvisite wil gaan.
PS. Ze heeft maar een minuut gehuild hoor achteraf. Vijf minuten later was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Tags: Fiona, Ziekjes
Posted in Nieuw leven | 2 Comments »
February 10th, 2010
De eerste baby is er!
Stiekem ben ik een klein beetje jaloers. Maar ze heeft het zeker verdiend om eerste te zijn: zo lang geduld moeten uitoefenen. Janne haar speelkameraadje is eindelijk gearriveerd: Lien is gisteren bevallen van een dochtertje, Sien! Proficiat!
En nu is het mijn beurt, annava! 10-02-2010 is een mooie datum!
Tags: Kindjes
Posted in Nieuw leven | 1 Comment »