Op het nippertje nog een gelukkige verjaardag voor het neefje van Fiona en Linus:
Wat vliegt de tijd! En aangezien Pepijn precies 10 maanden scheelt met Fiona, betekende dit dat Fiona vandaag 22 maanden oud was.
Voor de geboorte van Linus besefte ik het nog niet maar wat is onze dochter plots een groot meisje! Niet alleen fysiek groot, maar ook mentaal.
Ze worden zo snel groot…
Voor ik het vergeet:
Iedereen een heel fijne kersttijd toegewenst!
Wij hadden het heel druk de laatste dagen, zoals iedereen waarschijnlijk.
Op kerstavond trokken we naar mijn ouders, waar we gezellig samenzaten. De cadeautjes werden uitgedeeld en het eten was heel lekker. Fiona was in haar nopjes met de aperitief en met haar neefje Pepijn.
Opa had in extremis nog voor een schommelpaard gezorgd en dat viel in de smaak bij de twee pagadders.
Op kerstdag gingen we even langs bij mijn grootmoeder, meme genaamd. Dat leverde deze leuke plaatjes op:
Fiona kijkt samen met meme naar een foto van ons kerstbezoek vorig jaar.
Die avond vierden we dan kerst bij mijn schoonouders, waar er opnieuw lustig met cadeautjes werd gestrooid.
Fiona mocht helpen uitpakken met mijn cadeau
Ze vond het washandje met de poes erop heel leuk
Knuffelen bij mama en papa is ok, maar ondertussen eet iedereen mijn aperitiefhapjes op!
Het leukste cadeau van allemaal, was de grote mand die tante Sara van papa kreeg.
Kijk eens hoeveel tandjes ik al heb!
Tweede kerstdag werd goed ingezet met een bezoek aan de paardjes.
Daarna volgde nog een gezonde wandeling in het bos.
Fiona heeft iets met paardjes. Alhoewel de exemplaren die haar peter in de stal heeft staan, best wel tot de flinke soort mogen gerekend worden.
Iedere keer dat Fiona bij haar peter op bezoek gaat, gaat haar eerste blik naar de wei waar de paarden rondlopen. En als die er niet zijn, is ze teleurgesteld en staat ze te trappelen tot paps of moeke (aka mijn schoonouders) haar willen meenemen naar de stal.
Dit weekend logeerde Fiona op vrijdag bij moeke en paps en kreeg ik ’s middags een uitgebreid telefoonverslag van het paardenbezoek. Dat telefoontje beperkte zich wel tot vragen van mijnentwege, aanzetten van moeke en enthousiaste ja/nee kreten van Fiona. Ze was naar de paardjes geweest en had hen brood gegeven. En ze had de (stal)poes gestreeld.
Zo enthousiast was ze dat ze zondag bereid was om met haar papa, paps en moeke de versgevallen sneeuw te trotseren om de paardjes te gaan voederen. Dit keer met filmcamera erbij. Fiona mocht, warm ingeduffeld, een stukje brood aan het koetspaard, Cognac, geven. Die was echter zo enthousiast dat Fiona’s handschoen bijna ook tot zijn maaginhoud behoorde.
Mama werd bij terugkomst getracteerd op een hele uitleg over de handschoen en het paard. Die uitleg wordt sedertdien herhaald zodra ze haar handschoenen moet aantrekken (gelukkig werd de want in kwestie deskundig gered en door moeke snel weer gerepareerd). Hopelijk wil ze de volgende keer nog eens het paardje voederen!
Bij een blitsbezoek gisteren aan de kerstmarkt in Gent was Fiona heel teleurgesteld toen we vertrokken zonder dat ze op de paardjesmolen was geweest. Ik denk dus niet dat de liefde al voorbij is!
PS. De videobeelden van het handschoen-incident volgen nog!
Vrijdag is Fiona haar creche-loze dag. Aangezien ik deze week al twee dagen thuis werkte, had ik beloofd om vandaag te gaan werken. Ondanks de sneeuw ja. Ik heb er maar twee uur en een kwartier over gedaan deze morgen 
Daarom vertrok Fiona gisterenavond al naar Ieper om daar bij de grootouders te gaan logeren. Ondertussen is ze al groot genoeg om haar plan te trekken. Dat bewees ze vanmiddag wel door met mij haar eerste telefoongesprek te voeren. Veel meer dan ja of nee kwam er niet uit, maar met de hulp van haar moeke kwam ik wel te weten wat ze vanmorgen gedaan had.
Vooral ’s morgens doet de kinderloosheid wel raar. Opstaan en alleen maar voor jezelf moeten zorgen.
Vanavond hebben we dan van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog eens een avondje voor onszelf te reserveren. Iets gaan eten (hoe zalig: rustig kunnen eten en je eten is nog warm tegen dat het in jouw mond beland ) en ondertussen hebben we ook het Boekenfestijn bezocht. Ik heb mij even laten gaan aan de (kinder)boeken. Ook zoiets wat je moeilijk met een anderhalfjarige kunt doen.
En morgen? Morgen gaat Fiona bij oma en opa logeren en wij gaan eens wat werken aan ons (huidig) huisje.
” ‘t i(s) gedaan ”
toen het boekje dat ze met haar paps aan het lezen was, uit was
Heel veel hebben wij onze dochter niet gezien dit weekend. Vrijdag vertrok ze al met haar oma naar Ieper. Wij gingen die avond wat later komen.
Nog voor we er waren, besloot onze dochter om acute koorts te krijgen. Na een woelige nacht met veel wakker worden door wat geween, voelde ik dat we beter voor het lang weekend nog een dokter gingen opzoeken.
En inderdaad… weer een oorontsteking. De snotneus die haar al een paar weken plaagde, heeft zich tot een ontsteking ontwikkeld, met de weinige slaap die ze deze week in de creche kreeg. Hetzelfde scenario als de vorige keer dus.
Enfin. Dochterlief werd goed vertroeteld door de grootouders, zodat wij ons geplande programma konden afwerken. Inclusief een trouwfeest waar ik om 12 uur al in slaap viel. Aangezien Fiona zich zondag nog niet optimaal voelde en wij nog wat werk in ons huis hadden, lieten we haar met pijn in het hart achter bij de grootouders.
Ze zal alleszins goed verzorgd worden maar wij zitten hier wat verweesd in Gent. Plots is je huis een stuk leger als er geen kindje in rondloopt! Ondertussen zijn we weer een beetje opgeschoten in huis en is het huis nog eens van onder tot boven gepoetst.
Fiona met [mmm]ma (oma in het Fionees)
Fiona was heel erg blij met het bezoek van Pepijn vrijdagavond.
Ze toonde hem nog even voor hoe je moet omrollen.
En de rest was precies allemaal geheim…
Fiona is dus zeker klaar om grote zus te worden. Nummer twee zal hier nogal vertroeteld worden! Ze heeft ondertussen al een pop die met veel liefde wordt aangekleed (al rekent ze daarbij nog op mij) en gevoed.
PS. Het rode kleedje met bijhorende kousenbroek vond ik in een winkeltje in Toulouse. Het kan niet fleurig genoeg zijn!
Het weekend van 22 en 23 augustus werden mijn ouders (en dan vooral mijn moeder) nog eens in de watten gelegd, met als volgende ingredienten: een bezoek aan de beautyfarm, hernieuwde trouwbeloften, een intiem etentje, een nacht bed and breakfast, een koetstochtje en als kers op de taart een barbecue met heel de familie (zie ook dit postje).
Veel woorden ga ik er niet aan vuil maken: meer kan je hier en hier lezen.
Waarom ik hier nog eens op terugkom? Het zal alvast een weekend zijn om nooit te vergeten, aangezien we net nog eens alle foto’s hebben bekeken en we er unaniem over eens waren: zo’n mooi weekend met zo’n mooi weer. Dat kom je niet alle dagen tegen.
Ik wil jullie (en mezelf) alvast niet deze mooie foto’s van Fiona onthouden:
Fiona op de loopfiets
Fiona(1) met mijn grootmoeder(84)
‘t waren lekkere aardbeien!
Deze schoenen hou ik voor mezelf!
Waarom zou ik alles dragen als er ook karretjes bestaan?
Mama, steek jij dat blokje er weer in?
Naar het schijnt helpt dat om de haartjes te laten groeien…
Deze avond heb ik mij in de zetel gezet en heb ik de foto’s van dit weekend uitgepluisd. In onze nieuwe camera zit een kaartje van 8 Gb en als ik zeg dat dat vol stond, dan weet je: dat zijn een heleBOEL foto’s.
Ik heb er uiteindelijk nog een pak overgehouden en we zijn ze nu aan het opladen. Want iedereen is natuurlijk nieuwsgierig naar de foto’s. Maar ik ben te moe om nog een postje te maken met de uitleg over dit weekend. Dat zal voor morgen zijn.