Posts Tagged ‘Mezelf’

Knusjes

Tuesday, February 23rd, 2010

linus22022010

Na een paar dagen van krampjes, kwam vandaag eindelijk de verlossing –  voor Linus en voor ons :)

Hoe het gaat? Met ons goed. De eerste dagen thuis met alle twee de kindjes. Het is wennen – voor iedereen.
Linus is met alles tevreden, zolang hij maar op tijd zijn melk krijgt.
Fiona is heel lief voor ‘de baby’, zoals ze Linus blijft noemen (ze weet wel zijn naam maar heeft hem nog maar 1 keer gebruikt). Ze heeft wel een enorme mamabehoefte en het is soms een beetje moeilijk om daarin mee te gaan. Meestal moet ik net eten geven aan Linus als zij aandacht nodig heeft. Het zal wel wennen zeker?

Onze eerste uitstappen met alle vier tesamen verliepen nogal chaotisch: gisteren naar de kinderarts en vandaag naar de winkel. De drukte wordt mij soms nog te veel.

De babyblues zet alsnog in, vrees ik. We hebben nu twee prachtige kindjes, die ik alletwee even graag zie. Maar hoe we het praktisch allemaal zullen redden en hoe ik allebei quality aandacht kan geven, daar stel ik mij af en toe wat vragen bij.
Nog een geluk dat ik altijd kan rekenen op mijn fantastische man.

40 weken + 4

Tuesday, February 16th, 2010

and still counting.

Alhoewel alles klaar zit volgens mijn gynaecoloog, loop ik nog steeds rond. Ik begin mij serieus af te vragen of psychologische factoren dan zo’n grote invloed hebben op bevallen. Misschien ligt het gewoon aan mij: ik ben niet nieuwsgierig genoeg naar de baby, ik heb niet zo’n zin om te bevallen, ik ben met andere dingen bezig…

In ieder geval: ik word er een beetje nerveus van. Zo heel de tijd rondlopen met het idee van: het kan voor ieder moment zijn. Zullen we Fiona op tijd kunnen wegbrengen? Zal het zo snel gaan als de vorige keer? Zal het persen beter lukken?

De laatste paar dagen waren in ieder geval een emotionele rollercoaster. Diegenen onder u die al ooit zwanger waren zullen wel weten hoe de hormonen kunnen werken op het laatst. Voeg daar weinig slaap aan toe en je krijgt een ietwat instabiel mens. Ik moet er in ieder geval redelijk zielig uitgezien hebben gisteren want ik kreeg een ‘gratis’ onderzoek van de gynaecoloog bij mijn monitortest. 4 cm ontsluiting al, jawadde.
Maar voor de rest: niks. Een afgrijselijk dikke buik ja. Het studentje dat mij aan de monitor moest leggen, keek met enig afgrijzen naar de bult. Zouden die meisjes ooit nog zwanger willen worden? Ik ben echt wel het voorbeeld van de bijna-ontploffende vrouw, met striemen en al.

Om maar te zeggen dat ik toch enigzins blij ben dat ik vannacht niet moest bevallen: manlief had zijn slaap wel nodig na vorige nacht. Een zwangere vrouw met een berg schuldgevoelens is niet goed voor je nachtrust. Maar alle tranen voor onze kat zijn precies gelaten (al voel ik er wel nog klaarzitten, maar die spaar ik voor de geboorte van onze nieuwe spruit). Toch blijven er schuldgevoelens: had ik maar eerder gezien dat er iets fout zat, dan had ze in ieder geval niet zolang moeten afzien. En de laatste tijd was er weinig tijd voor affectie, en al zeker niet met een kat waarmee het zowiezo al moeilijk was.

Mijn hoofd zit dus nog vol met muizenissen. Misschien moet ik eerst eens gaan uitwaaien voor ik kan bevallen. Wegwaaien zal ik zeker niet.

Idyllische rotzooi

Monday, February 15th, 2010

Al die witheid is toch zo mooi (als er geen auto’s doorgereden hebben).

Maar als je met je hoogzwangere buik erdoor moet, is het toch een stuk minder aangenaam. Ik schuifelde in een half uur naar de bankautomaat en terug. Ik moest denken aan wijlen mijn grootmoeder, toen die nog dik was en overal naartoe schommelde.

Gelukkig komt de dierenarts straks langs en moet ik niet naar zijn consultatie. Maar ik moet wel straks naar de monitor. Gelukkig kan ik voor het grootste stuk de bus nemen.

15 jaar

Sunday, February 14th, 2010

15 jaar geleden, Valentijn

ik was er 16, hij was er 15. Twee verliefde pubers die niet veel durfden zeggen aan elkaar, maar zie: daarvoor bestaat Valentijn. Lang leve de Valentijnskaartjes!

Wie had ooit kunnen denken dat ik 15 jaar later hoogzwanger zou zijn van ons tweede kindje? (niet dat ik twijfels had over de duurzaamheid van onze relatie, maar -ik- uberhaupt: kinderen??).
Zo zie je maar: met de juiste partner weet je nooit waar je strandt…

Ik heb er nog nooit spijt van gehad dat we er zo vroeg mee begonnen zijn, nee hoor. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik iets gemist heb, integendeel. Op de duur voelt die eerste liefde aan als een warm dekentje dat je constant meedraagt. Die liefde die je in staat stelt om met weinig woorden elkaar te begrijpen. Die ervoor zorgt dat je elkaar kunt steunen ook al ben je met heel verschillende dingen bezig. Die liefde die je door moeilijke, stressvolle tijden helpt.

Of ervoor zorgt dat je een klein mensje kunt koesteren, iets wat jullie twee gemaakt hebben. Ook al is ze zot. En heeft ze een humeur als een windvaan met 10 beaufort veranderlijke wind. En wil je ze graag even achter het behang plakken (na het 100ste ‘neen’ van de dag).

En zie: dit jaar hebben we gezorgd voor een gemeenschappelijk Valentijnscadeautje. Geen afgezaagde rozen dit jaar of een romantisch dineetje. Een kersvers kindje ja. Ahum, het moet er eerst nog uit willen komen natuurlijk.

Timing is nooit onze beste kant geweest.

40 weken

Thursday, February 11th, 2010

Wat zal ik missen aan zwanger zijn?

  • de beweging in je buik
  • vertroeteld worden op het laatste – mijn moeder heeft hier twee dagen gelogeerd en dat is wel eens tof
  • kleertjes en andere babyspullen kopen
  • dromen van hoe de baby er zal uitzien

Wat ik niet zal missen aan zwanger zijn?

  • slecht slapen
  • je niet kunnen omdraaien in bed
  • mensen die geen rekening houden met je fysieke toestand, voordringen, zuchten, hun plaats niet willen afstaan in het openbaar vervoer…
  • mensen die vragen voor wanneer dat het is (of nog erger: wat het is, een meisje of een jongen, alsof ik dat aan iemand zijn neus zou hangen)
  • iedere avond denken: zou het van dat zijn?
  • niet alles kunnen eten en drinken wat je wilt

Slapeloos

Thursday, February 11th, 2010

2.05 eerste toiletbezoek

3.10 ik lig nog steeds wakker – baby is ondertussen ook wakker en ik heb last van maagzuur. Ik besluit op te staan om manlief niet te storen. Waar ik over lig te piekeren als ik niet meer in slaap kan vallen? Over de bevalling natuurlijk, en over hoe ons tweede kindje eruit zal zien. En of het nu vanzelf zal beginnen?

3.42 ik ben zodanig veel bezig op internet dat ik mij op de duur steendood verveel. Nog maar eens de krant doornemen, of het zwangerschapsforum? Buiten vallen er dikke witte vlokjes naar beneden. Dat wordt morgen weer een dagje in huis spenderen.

Gisteren net hetzelfde scenario. Toen kon ik pas rond kwart voor zes weer slapen en was ik er om kwart voor acht weer, nog net op tijd om te assisteren bij Fiona haar morgenspits. Bizar genoeg kan ik dan wel weer slapen in de voormiddag – veel beter dan ’s nachts zelfs.

Fiona haar oren baren mij wel nog zorgen. Gisteren ging ze met mij in bad en liep er plots weer een heleboel smurrie met bloed uit haar oor. Dat bloed is niet zo erg volgens de NKO – dat komt door de druk op het buisje, waardoor het buisje soms in het oor snijdt, maar toch…
Ik heb er geen vertrouwen in dat het probleem zal opgelost zijn met de beperkte hoeveelheid druppeltjes die we voorgeschreven werden.

Maar voor de rest, geen schot in de zaak. Annava heeft mij gisteren ook voorbij gestoken, en de mooie datum 10-02-2010 is gekomen en gegaan. We gaan hier weer voor een laatkomertje. Toen de gynaecoloog mij gisteren vroeg hoe ik mij voelde, was ik nog een en al: “Laat de natuur maar zijn gang gaan” “Ik wil eens vanzelf bevallen” maar nu… op dit onchristelijke uur, heb ik meer iets van “Haalt dien kleinen der alstublieft uit”

Dus: Beste Nummerke 2 (vanaf nu gedoopt tot Godot), doe alstublieft uw ding. Naar het schijnt begint de bevalling als de baby bepaalde hormonen afscheidt. Ewel, het is het moment. Morgen heb ik er 40 weken op zitten. Ik ben het beu dat mensen vragen voor wanneer het is en wat het zal worden.
Bevallen moet ik toch, dus liever nu dan binnen twee weken (waarom het onvermijdelijke uitstellen?). Ik hoop op een vlotte-haast u naar het ziekenhuis-of het is te laat bevalling. Liever dat dan daar weer moeten aankomen zonder weeën.

Volgens de gynaecoloog ben je een mooie, kloeke baby. Dus waarom zou je je blijven verstoppen? Ik wil nu wel eens weten hoe je er uitziet. En of je ook zo’n gemakkelijke baby zult zijn als Fiona.

Dus: laat die hormonen maar komen!! PLEASE.

De laatste dagen

Monday, February 8th, 2010

Vanmorgen werden we allebei met een weekendkater wakker. Voeg daar een peuterende puber aan toe en je hebt koekenbak.

Ik moet mij tegenwoordig nochtans met twee benen tegelijk uit het bed hijsen, dus aan het spreekwoordelijke verkeerde been kan het niet liggen.

En zie: een mail van Kind en Gezin waarbij over de ‘laatste dagen’ wordt gesproken. Duh! Kijk maar naar Lien, en dan zie je dat dat een heel relatief begrip is.

Dit allemaal om te zeggen dat u best uit mijn buurt blijft vandaag. Misschien moet ik gewoon gaan shoppen. Soms helpt dat. Maar neen, ‘t is ROTweer :(

Ik word zo moe van mezelf.

Omtereerst

Tuesday, February 2nd, 2010

Ik zal alvast niet meer bevallen op 2-2-2010. Op dus naar 3-2-10 of 10-2-2010.

Het blijft spannend: wie zal het eerst haar kindje kunnen vasthouden? Sympathiseer mee met de volgende dames: hier en hier.

Ik ben alvast bereid om het nog eventjes uit te houden. Hoe curieus ik ook ben, ik wil best nog wat genieten van mijn laatste rustige dagen. Maar ook niet te lang he.

Ik ben op het gemakske nog bezig met de doopsuiker en de enveloppen. En ons kaartje is nog niet geprint. Dus een paar extra daagjes kunnen er wel nog bij.

Verlof

Tuesday, February 2nd, 2010

Mijn eerste dag “moederschapsrust” gisteren is wat aan mij voorbij gegaan. Manlief was immers thuis en er moest nog vanalles opgeruimd en afgewerkt worden.
Ik verlang tot ik hier de foto’s van ons afgewerkt huis kan posten. Drie jaar en een half werk, het mag eindelijk eens gedaan zijn.

En oh, ironie. Vrijdag wordt de akte van ons nieuwe huis verleden. Het is natuurlijk nog de vraag of ik erbij zal kunnen zijn. Ik wil mij er nog niet druk in maken, aangezien ik evengoed pas binnen twee weken kan bevallen.

Als alles goed zit, ben ik nu thuis tot begin juli. Of toch alleszins begin juni. Ik heb een job die ik immers moeilijk kan laten liggen. En mijn baas kennende zal hij tegen die tijd wel weer verlangen tot ik terug kom. Maar ik doe het op mijn tempo, en op dat van ons nummerke 2.

Ik begin te verlangen tot we er eindelijk een naam mogen opplakken, op onze tweede spruit. Daarnet nog wat zitten bezinnen over de namen die we gekozen hebben en net als bij Fiona zal er tot op het laatste moment twijfel zijn denk ik. Niet dat we veel alternatieven hebben hoor. Maar het is zoiets definitiefs he.

Een goed voornemen voor tijdens mijn verlof is: quality time met Fiona. Ze verandert zo snel de laatste tijd en met alle huis- en zwangerschapsperikelen gaat het een beetje aan mij voorbij. Ironisch genoeg heeft ze, net nu ik nog maar weinig voor haar kan doen (qua verzorging, oppakken…), een hele grote mama-behoefte.
Telkens als ze zich onzeker voelt, zoals gisteren in de drukke wachtkamer bij de dokter, wil ze bij mama komen zitten. Of ze neemt mijn hand en ik moet overal meegaan. Ik heb het helaas gevoeld gisteren aan mijn buik en rug, het constante opnemen en het gewriemel op mijn schoot.

Het wordt hoog tijd dat ik nog eens wat foto’s en nieuwtjes post. Maar eerst nog wat bijslapen. Dat is er vannacht weer niet veel van gekomen.

38 weken en 1 dag

Saturday, January 30th, 2010

En manlief en ikzelf spendeerden een hele nacht in de materniteit.

Het resultaat: niks, nul, noppes – geen baby dus. Iets waar de vijf andere vrouwen op de afdeling gisterennacht wel in slaagden. Het was volle maan…

Om vier uur begon het onbehagelijk gevoel en de pijn. Na veel wikken en wegen toch maar dochter in auto gestopt en afgezet bij onze bevallings-opvang. Daarna direct doorgereden naar AZ Sint-Lucas.
Tegen zeven uur waren we daar en begonnen de weeën goed door te komen. Eerst geloofde manlief er niet in, maar toen precies wel.
Ik werd aan de monitor gelegd en had netjes weeën om de 2 a 3 minuten. Na een half uur was er al een kleine centimeter opening bij. ‘t Is voor vannacht, waren de vroedvrouwen het eens. En ze startten met de antibiotica die ik voor de bevalling moest krijgen. Minimum twee dosissen met vier uur tussen.

De weeën bleven duren maar waren goed op te vangen. Om 12 uur kreeg ik de tweede dosis antibiotica. Al lachend zei ik dat ik niet verwacht had die tweede dosis te halen. En  toen… toen stond ik op uit het bed en leek het voorbij. Niet meer bibberen, ik voelde mij plots prima. En heel af en toe nog wat pijn maar geen echte weeën meer.

Balen natuurlijk als je op de gang vrouwen in arbeid hoort en baby’s hoort geboren worden. Nog nooit heb ik mij zo nutteloos gevoeld. Een (vrij) onvriendelijke vroedvrouw kwam kijken en concludeerde dat we beter naar huis konden. Volgens haar had ik zelfs nog minder opening dan toen ik arriveerde.

Gelukkig kwam toen de vriendelijke vroedvrouw (dezelfde als bij Fiona’s geboorte) en die raadde ons aan toch nog wat te slapen en te wachten op het oordeel van mijn gynaecoloog. Die was namelijk van wacht en zou die nacht zeker nog langskomen.
Deze morgen hoorden we dat ze was langsgeweest (we hadden allebei een paar uurkes geslapen) en dat ze nog wilde wachten (met de vliezen te breken, zodat het zou doorzetten), aangezien het nog twee weken te vroeg was. Nog maar eens aan de monitor en ik had om de 10 minuten een wee. Maar verder geen vooruitgang.

En dus keerden manlief en ik zonder baby terug naar huis. Balen is me dat. Het kan voor ieder moment zijn, aldus de laatste vroedvrouw. Maar ik voel dus NIKS he.
Ok, ik heb de antibiotica gehad. En hoef dus minder ongerust te zijn als ik de volgende keer de dosissen niet meer haal. En misschien was een blaasontsteking de oorzaak van alle ongemak. Maar die zou nu ook verdwenen moeten zijn.