Minister Anciaux schreef op zijn weblog hoe het drama in Dendermonde hem deed denken aan de oorlog in Gaza, omdat er ook zoveel kinderen omgebracht zijn ginder.
Meteen krijgt hij het halve Vlaamse parlement op zijn nek. Ik ben geen fan van Anciaux maar ik kan hem bijtreden in de stelling dat we niet selectief verontwaardigd mogen zijn.
Een kinderleven dat zinloos verspild wordt is altijd erg, waar dan ook ter wereld. Of het nu in Afrika is waar de kinderen sterven van de honger, of van cholera. Of in Gaza, waar ze sterven door bommen niet voor hen bedoeld. Of hier dicht bij ons, door een steekpartij…
Het enigste verschil is de aandacht die eraan besteed wordt in de media.
En daar knelt het schoentje bij mij. Natuurlijk, de wereld in zijn totaliteit met al zijn ellende is gewoon teveel voor ons om te bevatten. Daarom plooien we ons graag terug op onze eigen omgeving. En als de ellende plots daar gebeurt, dicht bij huis, dan zijn we geschokt. Aangeslagen. Verward. De dood staat plots vlak bij.
Toen de kindjes stierven in Dendermonde, stierven er elders ook. Aan ondervoeding, door geweld. Dat is gewoon een feit. Dat banaliseert niet wat er hier gebeurd is, maar dat plaatst alles wel in een context. Overal zijn er rouwende mensen en onze rouw mag niet meer of beter zijn dan ergens anders.
Acht ik mezelf nu moreel superieur – net als Anciaux?
Ik erger mij momenteel wel mateloos aan onze media. We worden overspoeld door berichten – over de moordenaar, over zijn familie, zijn verleden. Is hij psychopaat? Hoort hij stemmen? Speelt hij gewelddadige games? Ik zag zelfs dat er een artikel gewijd was aan zijn zus die een paar dagen na de feiten terug naar school ging.
Willen wij dit wel allemaal weten? Verdienen de betrokken personen niet een beetje rust? Hoe moet het zijn als je kindje vermoord werd en de zoveelste psychiater op TV komt uitleggen hoe de moordenaar misschien wel al jaren gek is en gewoon niet opgemerkt werd door het systeem? Of welke medische handelingen allemaal gebeurd zijn met je baby?
Ik vind het goed dat men aandacht besteed aan de effecten van zo’n drama op de hulpverleners maar moet dat allemaal breed uitgesmeerd worden in de media?
Gisteren wist onze nieuwe minister van Welzijn ons te vertellen dat ze geld uit zal trekken voor de beveiliging van crèches. Wij kregen een brief in de crèche met de uitnodiging om uit te kijken naar verdachte personen/zaken en die ook te melden.
Ik voel mij daar ongemakkelijk bij. Er zijn meer kindjes die sterven door een verkeersongeval of door een ziekte dan er vermoord worden. Dat is de trieste waarheid. Daarom ben ik ertegen om onze kinderen op te sluiten. Een kind moet ook nog kind kunnen zijn.
Oh, had ik al gezegd dat men in onze crèche ging langskomen van de Libelle om een reportage te maken over het leven in een kinderdagverblijf? Een tof idee, vond ik en ik had dan ook toestemming gegeven om onze Fiona te fotograferen. Wat blijkt nu? De reportage die ging doorgaan begin februari wordt uitgesteld tot september wegens de gebeurtenissen in Dendermonde. Waarom? Duurt het zolang om de veiligheidspasjes voor de Libelle-ploeg klaar te maken?
Met deze kritische noot hou ik het voor bekeken. Misschien hebt u wel een andere mening. Maar dit is alvast de mijne. En mijn laatste woord hierover.
Zo weten we ook waar haar prioriteiten liggen.
