Vandaag valt het overal te lezen in de media: Zwangere vrouwen worden gediscrimineerd.
Ze worden ontslagen, weggepest of weggeselecteerd. Dat blijkt voor te komen in Groot-Brittanië en ook in België zijn er steeds meer klachten.
‘Zwangerschap blijft een van de hardnekkigste discriminatiegronden’, weet Gitta Vanpeborgh, genderverantwoordelijke van de vakbond ABVV. Ze ijvert voor een betere wettelijke bescherming van zwangeren en vrouwen met kinderen.
‘Discriminatie is natuurlijk verkeerd’, bevestigt Kris Baetens van de Unie van Zelfstandige Ondernemers (Unizo). ‘Werkgevers worstelen soms met misverstanden over hoe ze moeten omgaan met zwangeren en maken zich zorgen over hoe ze de afwezigheid moeten opvangen.’
Nu ik zelf in de situatie verkeer, las ik natuurlijk met aandacht de artikels en de reacties op de site van de Standaard. Blijkbaar zijn er nog altijd mensen in België die zwangere vrouwen en moeders als minderwaardige werknemers beschouwen. Zo’n mensen vallen bij mij onder de categorie: RR (rechtse randdebielen). Getuige deze reactie:
Op 11 augustus 2009 omstreeks 04u30, zei sara van den broecke:
Een werkgever zou dat idd niet mogen vragen, maar sommige werkgevers hebben gewoon de financiële middelen niet om iemand die in zwangerschapsverlof is te betalen en om een vervanger op te leiden en te betalen en om erna eventueel nog een extra kracht in dienst te nemen als de mama minder uren presteert. Ik begrijp het nut van al deze regels maar economisch gezien is dat gewoon niet voor alle bedrijven haalbaar. De werknemers worden goed behandeld in Belgie maar voor de werkgevers wordt het moeilijker en moeilijker. Eerlijk gezegd, als ik mensen recruteer kies ik ook eerder voor ambitieuze vrouwen die er willen voor gaan dan voor vrouwen die kindjes en een gezin het belangrijkst vinden en hun werk op de tweede plaats zetten.
Mijn haren gaan al recht staan bij het lezen van “ambitieuze vrouwen die er willen voor gaan”. Dit suggereert dat er in België twee soorten werknemers zijn: mensen die hun werk op de eerste plaats zetten (lees: vooral mannen en een paar “ambitieuze” vrouwen) en mensen die hun gezin als belangrijk beschouwen en daarnaast nog een job hebben.
Daarom deze bedenkingen:
- Vrouwen kunnen kinderen krijgen, mannen niet. Dus is het onzinnig om vrouwen als mindere werknemers te beschouwen alleen maar omdat ze kinderen krijgen. Zo’n beslissingen worden nu eenmaal binnen het gezin genomen en dus heeft de man evenveel invloed op het feit of er kinderen komen of niet.
- Moeders moeten de kans krijgen om de eerste maanden te recuperen van hun bevalling en tijd met hun baby door te brengen. Dit is een noodzaak. Reacties in de Standaard die zeggen dat dit op kosten van de werkgever gebeurt, begrijp ik niet goed. OK, de werkgever moet voor vervanging zorgen en dit kan de dagelijkse gang van zaken wat hinderen. Hetzelfde gebeurt echter als iemand langdurig ziek wordt. Mogen mensen daarom niet meer ziek worden? Een bevallingsverlof wordt betaald door het ziekenfonds en daar dragen wij met zijn allen toe bij. Maar we betalen ook met zijn allen voor het pensioen van die werkgever, dus waar mag die over klagen?
- Mannen moeten evenveel kansen krijgen als vrouwen om betrokken te zijn bij hun gezin. Daar wordt nog te weinig gebruik van gemaakt en daardoor ligt de focus vooral op vrouwen die werktijd inleveren voor hun gezin. Als ouderschapsverlof voor mannen meer ingang zou vinden, zou het thema misschien meer bespreekbaar zijn.
- Werk komt niet op de eerste plaats. Nooit. Als je op je sterfbed ligt, word je omringd door je familie en je kinderen. Geen mens die dan nog wordt herinnerd door zijn werkgever die hij zoveel jaar van zijn leven heeft gegeven. Als je je werk op de eerste plaats zet, ben je een idioot. Je mist het opgroeien van je kinderen en het gezelschap van je man/vrouw en je familie. Dit neemt niet weg dat werk belangrijk is in het leven van een mens. Ik zou niet zonder werk kunnen zitten. Het is een engagement tegenover een werkgever en tegenover jezelf. Maar er moet een balans zijn.
- Als ik moet kiezen tussen geen werk hebben en arm zijn tegenover veel centjes verdienen maar onmogelijke uren moeten doen; dan weet ik het wel. Ik woon nog liever in een krotje samen met mijn man en mijn kindjes dan dat ik iedere dag pas thuis ben om 20u.
Dit allemaal gezegd zijnde, ik ben blij dat ik nog werk heb. En dat mijn werkgever bereid is om mijn zwangerschapsverlof op te vangen met een vervanger. Niet dat hij veel keuze heeft maar bon. Ik vraag mij alleen af wat er gaat gebeuren als ik binnenkort nog eens ga solliciteren. Ga ik een eerlijke kans krijgen of gaan ze niet verder kijken dan mijn buik?
Zo weten we ook waar haar prioriteiten liggen.