Fiona moest gisteren op controle bij de NKO-arts. Om te zien hoe het zat met haar buisjes en vanwege de aanslepende zware verkoudheid.
Het was niet de gewone NKO-arts maar wel haar collega, die er overigens bijna hetzelfde uitzag. Zou het een typisch beroep zijn voor wat oudere, zwaardere vrouwen?
Maar bon, vriendelijk was ze wel.
Even kort uitgelegd waarvoor we kwamen en Fiona mocht op de stoel zitten, op de schoot van de verpleegster. De mijne was niet beschikbaar wegens te dikke buik. Haar keel bekijken lukte wel, haar oren nog net. Alleen het blazen erin was minder.
Maar dan: de dokter wilde haar neusholtes spoelen omdat die vol zaten met etter (sorry voor de onsmakelijke beschrijving). Daarvoor moest Fiona heel alleen op de stoel liggen, achterover. Ze heeft het niet zo op bewegende stoelen begrepen en het was dus al direct koekenbak. Vooral toen de dokter met een slang in haar neus begon te koteren en er water uitkwam.
Onze lieve dochter veranderde op slag in een gillend, kronkelend speenvarken. Gelukkig dat mijn moeder en de verpleegster er ook waren om haar in bedwang te houden.
Arme Fiona! Achteraf maakte ze nog maar eens duidelijk dat haar hoofd pijn deed, een teken dat haar sinussen ook verstopt hadden gezeten.
Laten we maar duimen dat ze snel leert haar neus te snuiten! En dat ze later nog op doktersvisite wil gaan.
PS. Ze heeft maar een minuut gehuild hoor achteraf. Vijf minuten later was er geen vuiltje meer aan de lucht.
